Harlem Shake Agency

Είναι τρελό. 
60 διαφημιστικές εταιρείες -με το νούμερο να αυξάνει κάθε μέρα- έχουν κάνει ήδη το δικό τους γύρισμα "Harlem Shake" και το έχουν ανεβάσει στο site Halrem Shake Agency. Μέχρι στιγμής, βλέπουμε συμμετοχές από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των TBWA Paris, Jupiter Drawing Room, McCann Barcelona, JWT Amsterdam, Grey Moscow, DDB Barcelona, M&C Saatchi Johannesburg κ.ά. Η δική μας Ogilvy, πόσταρε το δικό της στο facebook, αλλά όχι εκεί που πρέπει...
Παιδιά, ανεβάστε το!

Ακόμα και η Wieden & Kennedy Portland, ίσως το πιο "σοβαρό" agency του ομίλου, έκανε ένα.

Η επιδημία απλώνεται γρήγορα και φαίνεται να αποτελεί την πιο ξεκάθαρη δήλωση μη-κομπλεξισμού και απόλυτης τρέλας. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι έχει γίνει ξαφνικά και συμμετέχουν τόσο μαζικά agencies από όλο τον κόσμο σε αυτό το πράγμα. Μη το αναλύσουμε, απλά,   έ χ ε ι    π λ ά κ α. Bέβαια υπάρχουν στο χώρο και αυτοί που το απαξιώνουν ή το βλέπουν υπεροπτικά -επειδή δεν ήταν δική τους ιδέα ή γιατί βαριούνται. Δείτε τι έκανε, αυτοσαρκαζόμενη, η Goodby Silverstein & Partners.

Το πράγμα έχει ξεφύγει κι εκτός των διαφημιστικών. Η Pepsi έχει κάνει ήδη post ένα video στο YouTube page της, ενώ οι εργαζόμενοι του Facebook αλλά και της Google ανεβάσανε τα δικά τους την προηγούμενη Τρίτη.

Και η "νέα γενιά" διαφημιστών έχει πέσει με τα μούτρα στον πόλεμο του ποιος-είναι-ο-πιο-τρελός, με αντίπαλα ad schools να ποστάρουν τα δικά τους video. Οι μαθητές στο VCU Brandcenter μπήκαν πρώτοι στο παιχνίδι με ένα βίντεο στις 9 Φεβρουαρίου, ενώ το Miami Ad School South Beach ακολούθησε μια-δυο μέρες αργότερα.

Guys,
Keep shaking.

Η περιπτωσάρα Barton F. Graf 9000

Λίγες διαφημιστικές έχουν τόσο αναγνωρίσιμη αισθητική όσο η Barton F. Graf 9000. Τα σενάρια είναι τόσο σουρρεαλιστικά ξεκαρδιστικά όσο και ο μύθος που έχει δημιουργήσει η εταιρεία για τον τρόπο με τον οποίο πήρε το όνομά της και που μπορείτε να διαβάσετε εδώ

Το indie agency ιδρύθηκε από τον Gerry Graf το μυαλό που δημιούργησε την καμπάνια The Man Your Man Could Smell Like για το Old Spice. Αμέσως μετά την μεγάλη επιτυχία της καμπάνιας άνοιξε τη δική του εταιρεία με σκοπό -απ’ ό,τι καταλάβαμε στη συνέχεια- να δημιουργήσει τη δική της σχολή κωμωδίας στη διαφήμιση. Ο κ. Graf τα κατάφερε, οι δουλειές τους ξεχωρίζουν.

Αυτή και αυτή η διαφήμιση της Barton για το kayak.com είναι μνημειώδης, αλλά η επικοινωνία του site αεροπορικών εισιτηρίων απογειώθηκε όταν ο Graf δημιούργησε ένα φανταστικό αντιήρωα που θεωρείται πως όταν ήταν μικρός, ήταν ο νταής του σχολείου. Ο Graf του έδωσε όνομα, δανείστηκε στοιχεία από τις παιδικές του αναμνήσεις για να χτίσει το χαρακτήρα του και… ο Frank Reardon γεννήθηκε.

Το σενάριο λοιπόν έχει ως εξής:
Ο Frank Reardon, όταν ήταν μικρός τραμπούκιζε τους συμμαθητές του κι ανάμεσά τους ήταν και ο Robert Birge, CEO του kayak.com -δείτε την ταινία εδώ. Ως αποτέλεσμα αυτού του τραμπουκισμού ο Robert Birge ορκίστηκε πως, όταν δημιουργήσει το kayak, δεν θα επιτρέπει στον Frank Reardon να το χρησιμοποιεί - και ως εκ τούτου, να επωφελείται από τις απίθανες ταξιδιωτικές προσφορές του.
Και φυσικά δεν σταμάτησε εκεί. Το πράγμα μεταφέρθηκε στο facebook που κάποιοι facebook fans άρχισαν να συμπαραστέκονται στον Frank Reardon και δημιούργησαν το page "Let Frank On Kayak" στο οποίο ανέβαιναν ταινίες του Frank μπροστά από την webcab να παρακαλάει τον Robert Birge να τον αφήσει να μπει στο kayak. O Robert Birge όμως είπε "οχι" και τότε ο Frank δημιούργησε το δικό του kayak.com... εδώ.
H καμπάνια με τον Frank Reardon είναι ακριβώς το είδος της επικοινωνίας που λατρεύω. Χρησιμοποιεί όλα τα μέσα, σε παρασύρει μαζί της και γελάς, γελάς, γελάς. Βάζει ακόμα και τον CEO της εταιρείας στο παιχνίδι με τον πιο ευφάνταστο τρόπο και το τραβάει μέχρι τέλους.

Aλλες δουλειές της Barton F. Graf 9000 (όπως την καταπληκτική δουλειά για την αλυσίδα Little Caesars ή το Ragu) μπορείτε να δείτε εδώ.


Enjoy.

Like&Share versus Filtering

Ας μου επιτραπεί να πω ότι η έννοια της αξίας στον 21ο αιώνα, επαναπροσδιορίζεται με βάση δύο έννοιες που έχουν πάρει τεράστιες διαστάσεις στην εποχή του social networking: του Like και του Share.

Τι εννοώ:

Like.

Οι καταναλωτές πλέον έχουν επιλογές κι όταν δεν έχουν μπορούν να τις δημιουργήσουν οι ίδιοι πιέζοντας προς αυτή την κατεύθυνση. Θέλουν εξατομίκευση, να συμμετέχουν στη δημιουργία αξίας, εν τέλει δημιουργούν μια νέα νοοτροπία που θέλει το προϊόν ή την υπηρεσία να "μου αρέσει”.

Δείτε τα mobile apps. Προσφέρουν άμεση ικανοποίηση γιατί διαχέουν τις πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο, ειδικά όσο ο χρόνος γίνεται όλο και πιο πολύτιμο αγαθό. Σύμφωνα με τις τελευταίες εκτιμήσεις της Gartner τα free app θα αντιπροσωπεύουν το 89% των συνολικών downloads το 2012. παγκοσμίως, τα app downloads  ξεπέρασαν τα 45,6 δισεκατομμύρια το 2012 ενώ τα downloads των paid apps είχαν αξία συνολικού ύψους 5 δισ. ευρώ. Όπως όλοι γνωρίζουμε, υπάρχει μια εφαρμογή για τα πάντα και αν δεν υπάρχει, θα υπάρξει σύντομα! Κι αν μιλάμε για το απόλυτο value for money mobile app, δείτε το app που δημιούργησε το Westfield, o μεγαλύτερος shopping center operator ο οποίος έχει προσθέσει τις λειτουργίες αναζήτησης της Google Commerce στο in-mall mobile app του. Με αυτό οι καταναλωτές μπορούν πλέον να αναζητήσουν και να συγκρίνουν τις τιμές όσων προϊόντων βρίσκονται στο τοπικό τους εμπορικό κέντρο Westfield και στη συνέχεια να καλέσετε το κατάστημα που θα επιλέξουν για την αγορά τους προκειμένου να ελέγξουν τη διαθεσιμότητα, όλα με ένα κλικ. (Πηγή: Mashable)

Share.

Ακόμα μεγαλύτερη αξία έχει κάτι όταν "μοιράζεται". Βλέπουμε δηλαδή να γεννιέται και να αναπτύσσεται μια οικονομία μη-κατοχής, στην οποία πρωτοστατούν κυρίως οι νέότερες γενιές που βάζουν πάνω από όλα την εμπειρία και τη δυνατότητα να μπορούν να μοιραστούν παρά να έχουν για τον εαυτό τους. Υπό αυτό το πρίσμα επιλέγουν και ό,τι έχει να προσφέρει κάποιο όφελος για την κοινωνία.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον να δούμε πώς διαμορφώνεται η κουλτούρα του sharing:

Το γαλλικό website LaMachineDuVoisin ανεβάζει το social sharing σε άλλο επίπεδο, φέρνοντας σε επαφή τα άτομα των οποίων τα πλυντήρια κάθονται αχρησιμοποίητα κατά τη διάρκεια της ημέρας, με τα άτομα που χρειάζονται ένα βολικό μέρος για να πλένουν τα ρούχα τους. Η ιστοσελίδα προσκαλεί τους ιδιοκτήτες πλυντηρίων να εγγραφούν και να ορίσουν τις ημέρες και τις ώρες που είναι διαθέσιμο το πλυντήριό τους. Όσοι είναι εκεί κοντά “κλείνουν” την ώρα που επιθυμούν και πηγαίνουν για να κάνει το πλύσιμο της βδομάδας. Στην Ελλάδα το website Cookisto προσφέρει φρεσκομαγειρεμένο σπιτικό φαγητό σε όλους όσους δεν έχουν χρόνο να μαγειρέψουν ή εργάζονται. Οι μάγειρες/ρισες γράφονται στο site και δηλώνουν κάθε μέρα το φαγητό που έχουν μαγειρέψει για την οικογένειά τους. Οι ενδιαφερόμενοι μπαίνουν και επιλέγουν το φαγητό της αρεσκείας τους στη γύρω περιοχή, το οποίο είναι σημαντικά φθηνότερο από αυτό ενός εστιατορίου και -κυρίως- σπιτικό και το οποίο έρχεται στην πόρτα τους. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η εταιρία αυτοκινήτων easyCar βοηθά ήδη τους ιδιοκτήτες  να δανείσουν το αυτοκίνητό τους σε άλλους, όταν δεν το χρησιμοποιούν οι ίδιοι. Στις ΗΠΑ, η FlightCar νοικιάζει όσα αυτοκίνητα αφήνονται στο χώρο στάθμευσης του αεροδρομίου σε ενοικιαστές που θέλουν να τα χρησιμοποιήσουν όσο ο ιδιοκτήτης τους λείπει σε ταξίδι. Ο ενοικιαστής ενός τετοιου αυτοκινήτου έχει μια έκπτωση 20 - 50% σε σύγκριση με τις καθιερωμένες τιμές, ενώ οι ιδιοκτήτες των αυτοκινήτων λαμβάνουν το 65% της συμφωνηθείσας αμοιβής. Και τα παραδείγματα που δείχνουν ότι κατευθυνόμαστε προς μια κουλτούρα που βλέπει την “κατοχή”, την ιδιοκτησία με έναν άλλο τρόπο όσο πάνε και πληθαίνουν.

Κι ενώ οι ιδέες που θέτουν το προσωπικό και συλλογικό συμφέρον στην καρδιά των εξελίξεων πληθαίνουν, παράλληλα οι μεγάλοι οργανισμοί του διαδικτύου αναπτύσσουν το εξατομικευμένο Internet -δηλαδή το φιλτραρισμένο Internet. Αυτό, στην προσπάθειά τους να καταλαβαίνουν τις ανάγκες μας με έναν τρόπο αυτοματοποιημένο, μηχανικό.

Filtering

Από το ανθρώπινο φίλτρο της πληροφορίας, δηλαδή τους συντάκτες που είχαν τον απόλυτο τον έλεγχο της ροής πληροφοριών, έχουμε έρθει στο διαδίκτυο που έχει κατακτήσει τη ζωή μας προσφέροντάς μας έναν νέο κόσμο όπου η πληροφορία είναι ανεξέλεγκτη. Ωστόσο, σύμφωνα με τoν Eli Pariser, το φιλτράρισμα της πληροφορίας έχει επιστρέψει. Αυτή τη φορά είναι το φίλτρο είναι αλγόριθμοι. Ο Eli Pariser την αποκαλεί "The Filter Bubble". Τον Δεκέμβριο του 2009, η Google άρχισε να προσαρμόζει τα αποτελέσματα αναζήτησης για κάθε χρήστη και τώρα πλέον λαμβάνουμε αποτελέσματα αναζήτησης με βάση, π.χ. προηγούμενες αναζήτησεις μας, browser και υπολογιστή που χρησιμοποιούμε και άλλα. Ουσιαστικά αυτό σημαίνει ότι τα αποτελέσματα κάθε αναζήτησής μας, δείχνουν τι "νομίζει" (η μηχανή) ότι σκεφτόμαστε και ότι θέλουμε να δούμε. Ακόμα κι αν απαραίτητα δεν είναι αυτό που χρειαζόμαστε και θέλουμε να δούμε. Ωστόσο, η Google δεν είναι η μόνη που το κάνει -το Facebook, το Bing και το Yahoo News έχουν προλάβει από νωρίς αυτό το τρένο -παρότι δίνουν τη δυνατότητα να εξαιρέσουμε το personalized search. (Πηγή: TED Talks). Μήπως αυτό σημαίνει ότι έχουμε λιγότερες επιλογές, όπως υπηρεσίες, προϊόντα ή πληροφορίες, αγαθά που κάποια μηχανή τα πετάει αυτόματα εκτός;

Εν τέλει,

τo φαινόμενo Like&Share που αναπτύσσεται με απίστευτα γοργούς ρυθμούς στο διαδίκτυο τη στιγμή που μιλάμε, δείχνει πόσο βαθιά απρόβλεπτη είναι η κατεύθυνση που παίρνουν τα πράγματα που σχετίζονται με τον ανθρώπινο παράγοντα. Καμία μηχανή και κανένας αλγόριθμος δεν μπορεί να προβλέψει τις ανάγκες, το γούστο ή την έμπνευση που μπορεί να έχει οποιοσδήποτε άνθρωπος πάνω στα κέφια του. Μου τη σπάνε οι στοχοποιημένες διαφημίσεις στο gmail γιατί δεν υπάρχει ούτε μία που να με αφορά. Δεν ξέρω αν θα υπάρξει κάποια στιγμή που η μηχανή του google θα με έχει μάθει τόσο καλά που θα μου προβάλει όλα όσα πραγματικά χρειάζομαι, ακόμα κι αν μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο όμως, δεν το θέλω.

Απεναντίας,

οι εκατοντάδες ιδέες κάθε χρόνο που σου προσφέρουν χρήμα, χρόνο, convenience, πραγματικά με ενθουσιάζουν και με κάνουν να σκέφτομαι: "τι μπορώ να προσφέρω κι εγώ;"  

Adverterus Socialis, Adverterus Universalis

Όλα είναι social. Η νέα γενιά επικοινωνίας και ο ψηφιακός κόσμος της κάνουν άλλο ένα βήμα μπροστά.

Οι τεχνολογίες δικτύωσης πλέον, είναι ένα βασικό μέρος της καθημερινής ζωής και εργασίας. Οι social γενιές marketers διαμορφώνουν τις επιχειρήσεις από μέσα, βοηθώντας τες να χτίσουν ευρύτερα, πιο ευέλικτα δίκτυα προκειμένου να δημιουργήσουν αξία για τους πελάτες τους. Το mobility και η σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων και των εταιρειών με όλους τους δυνατούς τρόπους, είναι και θα είναι στο επίκεντρο του μελλοντικού επιχειρηματικού περιβάλλοντος: σχέσεις, επικοινωνία και marketing κινούνται από το μοντέλο one-to-one, στο μοντέλο many-to-many.

Ας δούμε κάποιους παλιούς και κάποιους νέους παράγοντες που διαμορφώνουν το σκηνικό της επικοινωνίας στο νέο κόσμο.

Πρώτον, τα γνωστά με το update της χρονιάς που πέρασε. 

Aν το Facebook ήταν χώρα, θα ήταν η 3η μεγαλύτερη στον κόσμο και θα είχε 2 φορές το μέγεθος του πληθυσμού των ΗΠΑ. Το λανσάρισμα του Ford Explorer στο Facebook ήταν πιο αποτελεσματικό από ό,τι το -παραδοσιακό- λανσάρισμά του στο Super Bowl. Κάθε δευτερόλεπτο 2 νέα μέλη γράφονται στο LinkedIn. Οι social gamers θα αγοράσουν παιχνίδια αξίας $6 δισεκατομμυρίων το 2013. Αν η Wikipedia ήταν βιβλίο θα είχε 2,25 εκατομμύρια σελίδες. 53% των ανθρώπων στο Twitter προτείνουν αγορά προϊόντων στα tweets τους. Το 90% εμπιστεύονται τις συστάσεις που τους κάνουν άνθρωποι που γνωρίζουν. Μόνο το 14% δείχνει εμπιστοσύνη στις τηλεοπτικές διαφημίσεις. Το 93% των marketers στις ΗΠΑ χρησιμοποιούν τα social media για τις επιχειρήσεις τους. 

Θέλετε κι άλλα; Δείτε αυτό το βίντεο από Socialnomics.

Δεύτερον, και ο ακτιβισμός γίνεται social.

Με την έκρηξη των social media και του internet μια νέα μορφή ακτιβισμού έχει έρθει στο προσκήνιο. Με το πάτημα ενός κουμπιού ή -ακόμα καλύτερα- γράφοντας δύο προτάσεις ο καθένας έχει πάρει θέση, έχει υψώσει τη φωνή του, έχει νιώσει μέρος μιας κίνησης που υποστηρίζει. Ο social ακτιβισμός γίνεται με πολλούς τρόπους. Κάποιοι δίνουν χρόνο, άλλοι χρήματα, για μερικούς είναι το ξεκίνημα μιας πιο έντονης δράσης.

Ένα καλό παράδειγμα είναι το Big Help Mob στην Αυστραλία όπου πρόκειται για  μια ομάδα ανθρώπων που προσφέρονται να δώσουν ένα χέρι βοήθειας σε τοπικές δραστηριότητες, όπως η φύτευση 10.000 δέντρων μέσα σε λίγες ώρες, η ανακαίνηση ενός κοινοτικού κτηρίου ή ο καθαρισμός ενός παραμελημένου πάρκου. Ένα άλλο παράδειγμα είναι το Benelab, μια μηχανή αναζήτησης που δωρίζει το 100% των εσόδων της για φιλανθρωπικούς σκοπούς και που ιδρύθηκε από τον έφηβο Jack Kim στο Seattle. Μια άλλη μορφή ακτιβισμού είναι τα social media που σκοπός τους είναι και η διαμαρτυρία: χαρακτηριστικό παράδειγμα η Coca-Cola που απόσυρε από την αγορά 1,4 δισεκατομμύρια cans λόγω της αντίδρασης σε Facebook και Twitter για τη νέα συσκευασία εποχιακού προϊόντος της.

Όσο τα social media αναπτύσσονται, τόσο περισσότεροι θα θέλουν να έχουν λόγο σε θέματα που κάποτε ήταν μόνο για τους “ψαγμένους”, τους πολιτικοποιημένους ή τους κοινωνικά δραστήριους.

Τρίτον, Gamification: The new trend.

Η επικοινωνία έχει αρχίσει να ενσωματώνει ιδέες που συναντάμε σε online παιχνίδια, και η τάση αυτή κερδίζει όλο και περισσότερους πιστούς. Αν και είναι ακόμα νωρίς, μια έρευνα από την Gartner δείχνει ότι μέχρι το 2015, το 50% των οργανισμών που παράγουν καινοτομία θα έχουν "παιχνιδοποιήσει" τις διαδικασίες μέσω των οποίων τις παράγουν και ότι μέχρι το 2014 περισσότερο από το 70% των οργανώσεων Global2000 θα έχουν τουλάχιστον μια gamified εφαρμογή.

Άλλη έρευνα βρίσκει ότι θα δημιουργήσει 2,8 δισεκατομμύρια δολάρια σε καταναλωτικές δαπάνες έως το 2016. Πέρυσι η Xerox αποφάσισε να εντάξει gamification σε όλη της την οργάνωση. Οι κύριοι λόγοι: να προσελκύσει τους χρήστες, να απλοποιήσει τις διαδικασίες, να έχει mindshare. Επίσης, πέρυσι η Coca-Cola ξεκίνησε το παιχνίδι “Happiness Quest” μέσω μηχανημάτων αυτόματης πώλησης στην Ιαπωνία. Οι χρήστες καλούνται να σαρώσoυν το QR code το αγαπημένου τους vending και να δημιουργήσουν μια εικονική ταυτότητα γι’ αυτό. Επίσης, η γερμανική GreenPocket έχει αναπτύξει ένα smartphone app, που "βοηθά τους καταναλωτές να μοιραστούν το δικό τους αποτύπωμα άνθρακα με ένα ανταγωνιστικό και διασκεδαστικό τρόπο στο Facebook."

Δηλαδή να ξεχάσουμε αυτά που ξέραμε, για τα καλά.

Το μάρκετινγκ στον παλιό καλό καιρό όλα είχαν σχέση με τα τέσσερα ps και τα παραδοσιακά μέσα: εφημερίδες, περιοδικά, αφίσες, outdoor, διαφημιστικά έντυπα, φυλλάδια, τηλεoπτικά και ραδιοφωνικά σποτ. Αυτά τα μέσα εξακολουθούν να πρωταγωνιστούν, αλλά τα πράγματα αλλάζουν γρήγορα και τον ρυθμό τον δίνουν οι τεχνολογικές εξελίξεις. Σε έναν κόσμο που τρέχει και η πληροφορία μπορεί να χαθεί μέσα στον χαμό, οι μάρκες πρέπει να εξετάσουν τη θέση τους στις αναδυόμενες πλατφόρμες επικοινωνίας και αλληλεπίδρασης, ιδίως όταν το προϊόν αφορά τις επόμενες γενιές, ανθρώπους δηλαδή που είναι συνεχώς συνδεδεμένοι και σε κίνηση. Αυτοί φαίνεται να εξελίσσονται σε info-junkies και να απαιτούν την πληροφορία σε πραγματικό χρόνο.

Τι να περιμένουμε;

Το video marketing είναι το επόμενο μεγάλο μέσο (ή τουλάχιστον ένα από αυτά) αφού ένα κατα κανόνα δαπανηρό μέσο γίνεται όλο και πιο εύκολο και προσιτό.

Η επικοινωνία και της πιο μικρής εταιρίας με τους καταναλωτές γίνεται σε απευθείας σύνδεση. Το 2012 το 76% των marketing plan πρότειναν αύξηση της χρήσης του YouTube και τη δημιουργία marketing video. Μεγάλα εμπορικά σήματα όπως  Zappos, Dominos Pizza, Apple, Nike έχουν ανοίξει ήδη αυτό το δρόμο.

Με άλλα λόγια:

Social media, Gamification, Video Marketing, όλες οι μεγάλες ιδέες που βάλει στη ζωή τους εκατομμύρια άνθρωποι, έχουν αλλάξει εντελώς το περιβάλον της διαφήμισης. Οι διαφημιστές παλαιάς κοπής αντιμετώπιζαν αυτά τα μέσα με μια απαξίωση. Οι marketers δεν ήξεραν πώς να τα εντάξουν στο ετήσιο budget ή δεν ήθελαν. Όλα αυτά είναι παρελθόν.

Τα νέα μέσα έχουν έρθει με σαρωτικό τρόπο. This is a take over.

Ό,τι ήταν η Αναγέννηση για την Τέχνη είναι τα Social Media για την επικοινωνία. Και στα πρότυπα του Homo Universalis, του πανεπιστήμονα της Αναγέννησης, έτσι ο επαγγελματίας της επικοινωνίας οφείλει να παρακολουθεί τα πάντα. 

Adverterus Universalis δηλαδή.

Cheesy, αλλά αυτό είναι το νόημα.

Αγαπητέ...

Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα έχει να πει κάτι αρνητικό γι' αυτό που κάνεις. 
Και πιθανώς, αυτό πάντα θα σε ενοχλεί. 

Η σκληρή αλήθεια είναι ότι ο δρόμος προς την επιτυχία, όποια κι αν είναι αυτή που επιδιώκεις, συνοδεύεται από συγκρούσεις, οργή, διαφωνίες. Είναι αναπόφευκτο. Πρόκειται για ένα οδυνηρό ταξίδι που το αποφεύγουν οι περισσότεροι, παρότι στον προορισμό θέλουν να φτάσουν όλοι. Kαι αυτό  είναι που κάνει την επιτυχία τόσο αξιοζήλευτη. 

Συνάδελφοι, οικογένεια, φίλοι -όλοι μπορεί να συμπεριφέρονται σαν εχθροί κατά καιρούς. Ο καθένας τους προσπαθώντας να κλέψει την συγκέντρωσή σου. Πολλές φορές θα χρειαστεί να κάνεις πράγματα που θα ενοχλήσουν κάποιους. Οι επιλογές σου θα ενοχλήσουν αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τα κίνητρά σου και, ναι, παρτο απόφαση, υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα συμφωνούν μαζί σου. Δεν θα αρέσεις.

Μπορεί να να είναι δυσάρεστο, επώδυνο και απογοητευτικό αλλά συμβαίνει.

Από τον Ιησού στον Σωκράτη, τον Ιούλιο Κάισαρα, τον Μακιαβέλλι, τον Martin Luther King Jr, τον Henry Ford, τον Steve Jobς και εκατομμύρια άλλους που δεν συγκράτησε η Ιστορία τα ονόματά τους, όλοι πάλεψαν σκληρά να κάνουν τη διαφορά και είναι αυτοί που εισπραξαν την πιο άγρια κριτική.

Ασε τους συναισθηματισμούς λοιπόν και συγκεντρώσου στο εξής: πώς μπορείς να μείνεις συγκεντρωμένος και εμπνευσμένος;

1. Να είσαι σαφής –αρχικά στο δικό σου κεφάλι, σχετικά με το γιατί είναι τόσο σημαντικό αυτό που θέλεις να πετύχεις.

2. Να έχεις ανοιχτό μυαλό -αρκετά ώστε να αποδέχεσαι τα λάθη σου και πράγματα που χρειάζεται να βελτιώσεις. Όχι στο χαρακτήρα σου, όσον αφορά στη δουλειά.

3. Να έχεις έμπιστους -φτιάξε μια ομάδα φίλων και συμβούλων τους οποίους μπορείς να εμπιστευθείς και οι οποίοι σου έχουν αποδείξει ότι είναι ευθείς και δίκαιοι.

4. Να γελάς ρε –με ό,τι σου τυχαίνει, ειδικά με τις ανόητες κατηγόριες που σου επιρίπτουν αλλά και από οποιαδήποτε ασχημη κατάσταση η οποία μπορεί να προκύψει.

5. Review –βρες χρόνο κάθε εβδομάδα για να επανεξετάσεις και να δεις “από ψηλά” την πρόοδο που έχεις κάνει πάντα με βάση της αρχικής ιδέας που έχεις στο κεφάλι σου (βλ.1)

6. Συντονίσου με τον έξω κόσμο –βγες, διασκέδασε, ζήσε, γνωρισε ανθρώπους που δεν θα γνώριζες ποτέ. Θα σε βοηθήσει να έχεις μια πιο ανοιχτή αντίληψη για το τι συμβαίνει “εκεί έξω”.

Ό,τι στόχο κι αν έχεις θέσει να ξέρεις ότι δεν είναι εύκολο να τον πετύχεις.

Ούτε διασκεδαστικό.

Όμως αυτό είναι το τίμημα για να πετύχεις αυτό που οι περισσότεροι άλλοι άνθρωποι έχουν διαβάσει σε βιβλία. Είσαι ένας από τους λίγους που προορίζονται να θυμόμαστε από την ιστορία; Μερικοί τσακωμοί και κάποιες θυμωμένες κουβεντούλες που θα κάνεις στο δρόμο για να πετύχεις το στόχο σου είναι μικρό τίμημα νομίζω.

Η «εξόντωση της κοινωνίας»

«Η εξόντωση της κοινωνίας με τα μέτρα του μνημονίου δεν μπορεί να είναι η πολιτική δημοσιονομικής προσαρμογής της χώρας» δήλωσε την Πέμπτη που μας πέρασε ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς, Φώτης Κουβέλης μιλώντας σε συγκέντρωση οικονομολόγων.

Σωστά. Η κοινωνία εξοντώνεται και τα πράγματα είναι πάρα πολύ σοβαρά. Επιχειρήσεις κλείνουν, ένα εκατομμύριο είναι άνεργοι, η κοινωνία δοκιμάζεται.

Δείτε κι από την άλλη, όμως:

Όταν κοιτάζεις τον δημόσιο τομέα βλέπεις ότι έχει περικοπεί το επίδομα έγκαιρης προσέλευσης! Εξοντωτικό. Γίνονται μετατάξεις μέσα στο δημόσιο! Εξοντωτικό. Εφαρμόζεται αναγκαστική εφεδρεία, με καταβολή του 70% του μισθού έως τη σύνταξη! Εξοντωτικό. Εφοριακοί που χρηματίζονται τιμωρούνται με διαθεσιμότητα ενός μήνα! Εξοντωτικό.  Στον ΟΣΕ περικόπτεται το επίδομα πλύσιμου χεριών από 420 σε 280 ευρώ το μήνα! Εξοντωτικό. Στη ΔΕΗ λαμβάνουν 580 ευρώ επίδομα fax, στον ΗΣΑΠ εξακολουθεί να υφίσταται το επίδομα κεραίας που φτάνει τα 750 ευρώ, ενώ σε ολόκληρο το Δημόσιο υπάρχει το επίδομα φακέλου καθώς η μεταφορά φακέλων από γραφείο σε γραφείο αμείβεται εξτρά… προφανώς δεν έχουν ακούσει κάτι για τα e-mail οι άνθρωποι. Επικρατώντας αυτή η κατάσταση στο δημόσιο τομέα, πώς ακριβώς θεωρεί ο Φώτης Κουβέλης ότι η δημοσιονομική προσαρμογή της χώρας θα εξοντώσει την κοινωνία;

Η κοινωνία εξοντώνεται για να μη θιγεί το κράτος της ρεμούλας, της ρεμούλας των υποτελών όχι μόνο των αρχόντων. Αυτό που βλέπω εγώ είναι ότι κλείνουν επιχειρήσεις χωρίς ούτε ένα σύνθημα, μια 24ωρη απεργία, παρά μόνο αγώνα για επιβίωση. Ένας αγώνας του οποίου η φωνή δεν ακούγεται γιατί όπως ξέρουμε κι από τις ελληνικές ταινίες, στη χώρα μας πάντοτε “ΦΩΝΑΖΕΙ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ”.


Οι κλέφτες είναι αυτοί που ευθύνονται για την εξόντωση της ελληνικής κοινωνίας κύριε Κουβέλη και κλέφτης δεν είναι μόνο αυτός που σου βουτάει το πορτοφόλι, είναι και αυτός που πληρώνεται χωρίς να παράγει τίποτα.

Πώς μπορώ να γίνω διάσημος blogger

O τρόπος είναι απλός και μου τον έστειλε με mail ένας φίλος.





Αν έγραφα και πιο συχνά βέβαια, θα βοηθούσε...

Άρπαξε να φας και κλέψε ν Ακης.

Ας το πάρουμε από την αρχή...

Έχω έναν χρόνο να γράψω εδώ.
Από τότε που άρχισε η κρίση δεν γράφω. Διαβάζω.
Αποφάσισα να ποστάρω γιατί χθες έγινε η μεγαλύτερη διαδήλωση έως τώρα (για 1.000.000 άνθρωποι κάνει λόγο ο Πιτσιρίκος και όντως κάπου τόσοι ήταν) και βλέποντας όλο αυτό το πλήθος στους δρόμους έχω να πω το εξής:
Δεν καταλαβαίνω.

Όλοι όσοι κατεβήκαμε χθες στο Σύνταγμα τι θέλουμε;
Κατηγορούμε την Τρόικα, είμαστε ενάντια στο µνηµόνιο, αλλά δεχόμαστε να ζούμε µε δανεικά λεφτά.

Δεν θέλουμε µέτρα, δεν θέλουμε περικοπές, δεν θέλουμε να αλλάξει τίποτα. Ναι, αλλά πώς θα γίνει αυτό χωρίς δανεικά;
Σ’ αυτό το απλό ερώτηµα ποιος θα απαντήσει;

Φίλε μου το Μνηµόνιο έφερε την ύφεση; Όχι, το αντίθετο έγινε.
Η τρόικα ήρθε να σου ζητήσει λεφτά;
Όχι εσύ πήγες για δανεικά για να συνεχίσεις να ζεις μπαίνοντας μέσα 5 δις κάθε χρόνο.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση σου κόβει το μισθό;
Όχι, το κράτος το κάνει για να μπορεί να δίνει μίζες, να βολεύει, να πληρώνει τους μισθούς των γαλάζιων και των πράσινων παιδιών, να μπορεί να ταϊζει τους λογαριασμούς στην Ελβετία.

Όλοι όσοι ήταν χθες στο Σύνταγμα θέλουν να αλλάξουμε; Μακάρι, αλλά έχω την εντύπωση πως όχι. Έχω την εντύπωση πως αυτό που τους πειράζει τους περισσότερους είναι απλά η μείωση του μισθού τους. Δηλαδή θέλουν να μείνουμε όπως είμαστε. Δεν θέλουν να δεχθούν ότι αφού χρεοκοπήσαµε, η κρίση είναι αναπόφευκτη.

Κι επίσης δεν καταλαβαινουν ότι η διάρκεια της δεν είναι. Αν είχαμε κάνει από τη πρώτη στιγμή αλλαγές, μεταρρυθμίσεις, ό,τι χρειάζεται, τώρα θα είχαμε αρχίσει να παίρνουμε τα πάνω μας. Όμως όχι. Καθόμαστε και συζητάμε 2 χρόνια αν θα μπορώ να βρίσκω Ασπιρίνες στο supermarket ή αν θα απελευθερωθoύν τα επαγγέλματα ενώ η χώρα βουλιάζει. Κανένα σχέδιο, καµία συνεννόηση, καµία συναίνεση τίποτα.
Απλά, φίλε μου, ο καθένας τον εαυτούλη του.

Φίλε δεν ζητάει η Τρόικα µειώσεις µισθών και περικοπές των συντάξεων. Εµείς δεν έχουµε να τα πληρώσουµε. Της ζητάμε λεφτά λοιπόν κι αυτή γυρνάει και μας λέει "Ξέρεις δεν μου περισσεύουν, πάρε αυτά αλλά θα πρεπει να κάνεις αυτό κι αυτό για να τα φέρεις βόλτα πέρα μόνος σου". Και τι απαντάμε εμείς; Κατεβαίνουμε στους δρόμους.

Κατεβαίνουμε στους δρόμους για λάθος λόγο φίλε μου. Γιατί δεν φταίει η τρόικα. Φταίει ο Έλληνας Πολιτικός που δεν παίρνει μετρα. Που ακόμα ζητάει μίζα για να "προωθήσει" την αιτηση για επιχορήγηση από το ΕΣΠΑ. Που ακόμα υπόσχεται θέση στο δημόσιο. Που ακόμα προσλαμβάνει δημοσίους υπαλλήλους. Που οδήγησε τη χώρα στο γκρεμό και τώρα δήθεν έσωσε το δώρο Χριστουγέννων.

Όταν λοιπόν δεν μπουκάρεις στη Βουλή και κάθεσαι να βλέπεις τους Όποιους να καίνε την Αθήνα, τότε έχεις κατέβει για λάθος λόγο φίλε μου στο δρόμο. Ή μάλλον, πριν να κατέβεις δεν έχεις σκεφτεί καθόλου για ποιο λόγο πρπεπει να κατέβεις.

Στο ένα εκατομμύριο της χθεσινής διαδήλωσης δεν βλέπω έναν λαό ενωμένο για να αλλάξει τη χώρα. Βλέπω ένα εκατομμύριο "εγώ", καθένα με τα δικά του μικροσυμφεροντάκια να προασπίσει. Ο πάτος του βαρελιού είναι πολύ μακριά ακόμα γιατί πριν να αλλάξει η χώρα πρέπει πρωτα ο καθένας να αλλάξει τον εαυτό του.


Κι αν πρέπει να αρχίσουμε από κάπου είναι όντως το Σύνταγμα. Όχι όμως η πλατεία. Πρέπει να αλλάξουμε το Σύνταγμα, να κλείσουμε τα παραθυράκια, να αποκτήσουμε Δίκαιο, ανεξάρτητη δικαιοσύνη.

Όλα από την αρχή.

Συμπεράσματα κοιτάζοντας το AdBlitz

Χθες έφτασε στο mail μου το YouTube adBlitz και είπα “τι έξυπνη ενέργεια”!

Βέβαια, και μόνο με την ύπαρξή του, το You Tube έχει αποδείξει ότι έχει πιάσει το νόημα της εποχής και ορίστε τι κάνει για να πιέσει τους marketers που δεν το έχουν πιάσει.

Δημιουργεί ένα κανάλι όπου συγκεντρώνει τις διαφημίσεις που παίζονται στο Super Bowl και με αυτόν τον τρόπο τις βλέπουμε όλοι εμείς που θέλουμε να δούμε τι διαφημίσεις παίζονται στο ακριβότερο airtime του κόσμου, οι Αμερικανοί καταναλωτές τις (ξανα)βλέπουν, ψηφίζουν και κερδίζουν -δηλαδή όλοι οι διαφημιζόμενοι κάνουν ένα ευχάριστο extend στην καμπάνια τους χωρίς να έχουν πληρώσει ένα cent- και πάνω από όλα, το You Tube δείχνει στους διαφημιζόμενους τον τρόπο για να κάνουν extend στην καμπάνια τους με τον πιο ευχάριστο τρόπο, δηλαδή εμμέσως πλην σαφώς τους λέει πώς μπορούν να το χρησιμοποιήσουν ως μέσο.
Κι έτσι κερδίζουν όλοι.

Το You Tube με αυτό τον τρόπο στέλνει ένα μήνυμα. Οι διαφημιζόμενοι θα το λάβουν;
Για την απάντηση αρκεί να δούμε τις ίδιες τις διαφημίσεις τους για να καταλάβουμε. Όποια διαφήμιση και να δείτε θα παρατηρήσετε ότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο συνδέεται το διαφημιζόμενο brand με κάποιο social media είναι απλά με ένα υποτυπώδες url στο facebook.

Παρένθεση.
Αυτό, την χρονιά που ο κος Ζούκεμπεργκ έγινε ταινία, έγινε εξώφυλλο στο TIME, η Goldman Sachs επένδυσε $500 εκατομμύρια στην εταιρεία του, ενώ η αξία τού Facebook εκτιμάται στα $50 δις. Παράλληλα, και όπως κάθε χρονιά, σχεδόν τα δύο τρίτα των 18-34 θα παρακολουθήσουν το Super Bowl, το ίδιο κοινό έχει smartphones και έχει σκοπό να τα χρησιμοποιήσει ενώ παρακολουθεί το παιχνίδι. Από αυτούς, 59% θα στείλουν e-mail ή/και θα κάνουν post, ενώ το 18% προβλέπεται να κάνουν click στις διαφημίσεις που θα βλέπουν στα τηλέφωνά τους.*
Κλείνει η παρένθεση.

Πίσω στα spot του Super Bowl. Δεν υπάρχει ούτε ένα, λοιπόν, που να μας ζητάει να κάνουμε κάτι. Ή να προτείνει να κάνουμε κάτι. Αυτές οι διαφημίσεις θα μπορούσαν να έχουν τρέξει πριν ακόμα εφευρεθεί το διαδίκτυο. Κανένα brand δεν φαίνεται να γνωρίζει ότι έχουμε οποιοδήποτε άλλο μέσο σύνδεσης στη διάθεσή μας πέρα από τις τηλεοράσεις μας. Σε κάθε spot υπάρχει βέβαια ένα URL, το οποίο πρέπει να επισκεφθούμε επειδή το brand είναι supercool ή για την ψυχή της μάνας μας, όχι για κάποιο ΛΟΓΟ.

Και κατά τη γνώμη μου, εδώ είναι η ουσία.
Γενικώς μπορεί να θυμόμαστε τις διαφημίσεις γιατί μας έκαναν και γελάσαμε, ήταν εντυπωσιακές ή μας άγγιξαν συναισθηματικά Θυμόμαστε τα προϊόντα όμως όταν νιώθουμε ότι μας λένε αλήθεια, όταν απαντάνε πραγματικά στις ανάγκες μας δηλαδή όταν νιώθουμε ότι μας καταλαβαίνουν, ότι είμαστε σημαντικοί, ότι "υπάρχουμε'.

Στην εποχή των social media αυτό είναι πολύ εύκολο να επιτευχθεί γιατί υπάρχει το εργαλείο. Αρκεί τα προϊόντα να μας ζητούν να κάνουμε κάτι και αυτό το "κάτι" να θέλουμε να το κάνουμε. Είναι σαν να σου λέει κάποιος ένα σπουδαίο ανέκδοτο κι ενώ εσύ γελάς να σου ψιθυρίζει το όνομά του. Λογικό δεν είναι να αναρωτιέσαι μετά “Γιώργο τον έλεγαν ή Γιάννη;”. Αν, από την άλλη σε ανεβάσει επάνω στη σκηνή, αν σε βάλει να παίξεις έναν ρόλο στο ανέκδοτό του αν για να παίξεις το ρόλο σου πρέπει να τον φωνάξεις με το όνομά του 10 φορές, τότε δεν θα τον ξεχάσεις με τίποτα. Κι όχι μόνο αυτό, θα γίνεις η ζωντανή διαφήμισή του.

Αυτό μπορούν να προσφέρουν τα social media.

Όταν οι μαρκετίαρς επιλέγουν οι διαφημίσεις τους να παίζονται στο Super Bowl σημαίνει ότι θέλουν να έχουν την ευκαιρία να προσέξουν το brand τους τα εκατομμύρια των Αμερικανών που δεν τους ξέρουν ή δεν συνδέονται με κανένα τρόπο μαζί τους. Είναι η πρόταση για να ξεκινήσει μια σχέση, μια πρόταση που ελπίζουν να γίνει ευκαιρία. Για να να γίνει η πρόταση ευκαιρία χρειάζεται μια πιο ουσιαστική σύνδεση. Βλ. social media.

Γιατί είναι ειρωνικό:
Αφού οι μαρκετίαρς επιλέξουν να παιχτούν οι διαφημίσεις τους στο Super Bowl θα κοιτάξουν προς τα social media για τη μέτρηση της αντίδρασης το κοινό τους. Θα κοιτάξουν τα views και τα σχόλια στο YouTube. Θα θελήσουν να μάθουν τι λέγεται στο Twitter.

Δείτε τα spot στο ΑdBlitz:
Η Chrysler θα μπορούσε να δημιουργήσει μια κοινωνική, φιλανθρωπική πλατφόρμα για την πόλη της, το Ντιτρόιτ, που χρειάζεται βοήθεια. Η Coca-Cola θα μπορούσε να έχει βοήθησει κάποιους πραγματικούς ανθρώπους (άστεγους ίσως) να γίνουν χαρούμενοι.

Έχουμε φτάσει στην εποχή που το μάρκετινγκ πρέπει να εξυπηρετεί τους ανθρώπους και όχι οι άνθρωποι να εξυπηρετούν τους σκοπούς του μάρκετινγκ. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα brands πρέπει να γίνουν φιλανθρωπικά ιδρύματα, κάθε άλλο. Η ιστορία των επιτυχημένων brand θα συνεχιστεί απλά το παιχνίδι θα πρέπει να παιχτεί διαφορετικά.

Όλα αυτά, φυσικά, δεν αφορούν μόνο στην αγορά της Αμερικής επειδή στηριχθήκαμε στην περίπτωση του Super Bowl για να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας. Ίσως μάλιστα αφορούν περισσότερο την αγορά μιας επαρχιακής χώρας όπως είναι η Ελλάδα που έχει την ανάγκη για πολύ περισσότερα αποτελέσματα με πολύ λιγότερο budget. Ίσως σε μία χώρα που τα δημοσιονομικά της την ταλαιπωρούν με βαθιά ύφεση, να χρειάζεται να αναπτυχθούν πιο τολμηρές στρατηγικές από αυτές των αναπτυγμένων ή αναπτυσσόμενων χωρών.

Ή για να παραλλάξουμε και το slogan, "Δεν θέλει μόνο κόπο, θέλει και τρόπο"

Όνομα ή Επώνυμο;

Συνέντευξη της αγαπημένης μου Μπόρας είχε ο καταξιωμένος Παπαχελάς στους Νέους Φακέλλους του. Μ'αρέσει αυτός ο τύπος. Είναι δημοσιογράφος με τα όλα του, στριμώχνει τον αντίπαλο -ναι, αντίπαλο- κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να μην ακούσει μία από τα ίδια. Σέβεται τους θεατές του, σέβεται τον εαυτό του. Μάλλον είναι δεξιός, νεοφιλελεύθερος, αλλά πάλι... κανείς δεν είναι τέλειος.

Η Μπόρα ήταν συμπαθής. Έκανε κι ένα σαρδάμ που θα συζητηθεί πολύ -εκεί που ήθελε να πει "Δημοκρατική Συμμαχία" και είπε "Νέα Δημοκρατία". Ποιος την γλυτώνει από τον Λαζόπουλο.

Όταν βλέπεις την Μπόρα αναπόφευκτα το μυαλό σου πάει στους γόνους και την περίφημη "οικογενειοκρατία". Ένα ζήτημα που φυσικά το έθιξε και ο πολύς Παπαχελάς και μάλιστα με τον πιο εύσχημο και ταυτόχρονα ωμό τρόπο.
"Οι Παπανδρέου έχουν το κόμμα τους" της είπε "οι Καραμανλήδες έχουν το δικό τους. Μήπως εσείς οι Μητσοτάκηδες ήσασταν τελικά ένα ξένο σώμα στη Νέα Δημοκρατία;". Πολύ ευστοχη παρατήρηση που έλαβε μια πολύ ωραία απάντηση από την Μπόρα η οποία είπε ότι Όντως ήταν και είναι πιο κεντρώα η Μητσοτακική παράταξη στη Νέα Δημοκρατία αλλά τελικά όποιος συμφιλίωσε την Λαϊκή Δεξιά με τον χώρο του κέντρου έγινε πρωθυπουργός με τη Νέα Δημοκρατία. Και πράγματι.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι μέσα σε 2 ερωταπαντήσεις σχεδιάστηκε ολόκληρος ο πολιτικός χάρτης της Ελλάδας τα τελευταία 50 χρόνια γιατί όντως σε αυτά τα τρία ονόματα στηρίζεται και έχει σχηματιστεί η πολιτική στη Ελλάδα.

Αυτή όμως δεν είναι η Ελλάδα του Περικλή αλλά η ελλάδα των κοτζαμπάσηδων.

Καταλαβαίνω πολύ καλά την άποψη μερικών ανθρώπων να πιστεύουν ότι ο γιατρός που έχει πατέρα γιατρό είναι καλύτερος γιατρός, ο δικηγόρος από οικογένεια δικηγόρων είναι πιο δικτυωμένος και φυσικά αυτό είναι μια πολύ μεγάλη αλήθεια -ειδικά όταν ολόκληρη η κοινωνία, οι θεσμοί, το κράτος στηρίζουν αυτή την άποψη. Αν αυτό το μοντέλο το τραβήξεις στα άκρα προκύπτουν κάστες και η κοινωνική οργάνωση που υπάρχει στην Ινδία κι αυτό το επισημαίνω γιατί πολλοί έχουν αναρωτηθεί πώς στον άνεμο προέκυψε μια τόσο φρικτή οργάνωση κοινωνίας. Ναι καταλαβαίνω πολύ καλά την άποψη αυτή που λέει ότι ο πολιτικός που προέρχεται από πολιτικό τζάκι έχει "αίσθηση ευθύνης" όπως τυο πέταξε και ο Παπαχελάς. Έχει αυτή την αίσθηση της συνέχειας και φυσικά έχει κι ένα "λυσάρι" που του κάνει τη ζωή πολύ πιο εύκολη.

Τι σχέση έχει όμως αυτή η κοινωνία με την κοινωνία που γέννησε τη Δημοκρατία, ένα σύστημα που έβαλε τον Σωκράτη να πιει κώνιο, που γύρισε την πλάτη στον Μιλτιάδη και τον Θεμιστοκλή. Όσο αχάριστη ή αδηφάγα κι αν έχει χαρακτηριστεί η στάση των Αθηναίων απέναντι σε αυτά τα μεγάλα ονόματα της Ιστορίας είναι η αποθέωση του Δήμου, είναι ενδεικτική του μεγαλείου που έχει η Δημοκρατία ως πολίτευμα. Ένα πολίτευμα που εκ πρώτης έμοιαζε με θηρίο που έτρωγε τα παιδιά του, ήταν αυτό όμως που γέννησε τον Περικλή και τον αιώνα του. Ο Περικλής δεν ήταν απλά ένας μεγάλος άνδρας, ήταν το γέννημα της Δημοκρατίας, το γέννημα του ελεύθερου πνεύματος των Ελλήνων που διαρκώς αναζητούσαν το νέο, το καινούργιο, που δεν αναγνώριζαν κανένα ως αυθεντία, που δεν δέχτηκαν την τυραννία.

Οι Έλληνες του 444 π.χ. ενδιαφέρονταν για δύο πράγματα κυρίως: την αλήθεια και την ομορφιά.
Για αυτό ανακάλυψαν τη δημοκρατία. Ηταν το πολίτευμα που εξυπηρετούσε τους σκοπούς τους. Είχαν δημιουργήσει μια κοινωνία στην οποία οι πολίτες είχαν όνομα και λόγο.

Οι Έλληνες του 2010 έχουν πάψει να ενδιαφέρονται για την αλήθεια εδώ και πολλές εκατοντάδες χρόνια και η ομορφιά έχει πνιγεί από τσιμέντο, φωτιά, αυθαιρεσίες και λιβάνι, μια κατάσταση που έχει δημιουργηθεί από τις οικογένειες για να τις εξυπηρετεί. Έχουμε συναινέσει στη δημιουργία μιας κοινωνίας που για να έχεις λόγο πρέπει να έχεις επώνυμο.

Tοίχος στα Εξάρχεια.

Ήρθαν τα αύρια να διώξουν τα σήμερα.

Δάνεια - Φωτιά

Θεσσαλονίκη

Ένας 54χρονος άντρας αυτοπυρπολήθηκε ενώ ήταν μέσα σε τράπεζα στην πόλη της Θεσσαλονίκης.
Συμφωνα με την ελληνική αστυνομία ο άντρας εισήλθε σε κεντρικό υποκατάστημα της Τράπεζας Πειραιώς χθες Τετάρτη και ζήτησε τον υπεύθυνο των δανείων στην υποδοχή. όταν έμαθε ότι ο υπεύθυνος δανείων απουσίαζε εκείνη τη στιγμή περιέλουσε τον εαυτό του με βενζίνη και αυτοπυρπολήθηκε. Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι ο δράστης επέλεξε αυτόν τον τρόπο για να διαμαρτυρηθεί για οικονομικές δυσκολίες του.

Η Τράπεζα Πειραιώς δήλωσε ότι ο δράστης ήταν ένας πρώην πελάτης με μια ιστορία των ανεξόφλητων χρεών.

Η Ελλάδα είναι στο μέσο μιας κρίσης του χρέους και πολλοί δανειολήπτες έχουν το πρόβλημα πληρωμής των δανείων τους.

Πηγή: BusinessWeek

Άκρα.

Παρότι η απουσία Θεού είναι απόλυτη
κάποιοι επιμένουν ότι είναι πανταχού παρών.

Άλλη μια φορά που τα άκρα συναντώνται.

Σύνταξη

Πατέρας: Νεοκλή, εγώ, από το Μάη και μετά θα μιλάω αλλιώς.
Εγώ: Τι εννοείς ρε πατέρα;
Πατέρας: Εγώ Μάη από Νεοκλή το και μετά μιλάω αλλιώς.
Εγώ (χαμογελάω): Και γιατί θα μιλάς έτσι ρε πατέρα;
Πατέρας: Δεν θα 'χω σύνταξη...

Ένα trend που αξίζει να... παρακολουθήσουμε.

Τracking & alerting: όταν δεν βρίσκεις εσύ αυτό που θες αλλά σε βρίσκει αυτό.

Το tracking & alerting είναι ένα νέο trend με το οποίο ο καταναλωτής βρίσκει αυτό ακριβώς που θέλει ή τον αφορά. Είναι, ουσιαστικά ένας νέος τρόπος searching αφού εξοικονομεί χρόνο στον καταναλωτή, καθιστά αδύνατον να ξεχάσει ή να παραλείψει κάτι και έτσι του δίνει την αίσθηση του ελέγχου.
Φανταστείτε να παρακολουθείτε που βρίσκεται ή τι συμβαίνει με οτιδήποτε σας ενδιαφέρει: πού βρίσκονται οι φίλοι σας και τι κάνουν, ποιες είναι οι φθηνότερες τιμές καυσίμων και πού θα τις βρείτε, προσφορές σε πτήσεις, εκθέσεις, μια δυσεύρετη ετικέτα κρασιού, νέες γεύσεις πίτσας, οτιδήποτε και οπουδήποτε για οποιονδήποτε.

Το tracking & alerting είναι μια σημαντική υπηρεσία που μας βοηθάει να κάνουμε έξυπνες αγορές κάτι που οι καταναλωτές πράγματι χρειάζονται και θέλουν αυτή τη δύσκολη χρονιά. Φυσικά το βασικό εργαλείο για αυτήν την υπηρεσία είναι το Twitter όπως θα δούμε και στα περισσότερα παραδείγματα που ακολουθούν.

* O NetHaggler browser επιτρέπει στους καταναλωτές να συλλέξουν πληροφορίες για οποιοδήποτε προϊόν από συμμετέχοντες on-line πωλητές λιανικής και μετά να επιλέξουν εάν πρέπει να κάνουν Tag, Nag or Haggle. Το Tagging απλώς επιτρέπει στους χρήστες να ενεργοποιήσουν μια ειδοποίηση (alert) όταν το προϊόν φθάσει σε μια συγκεκριμένη, επιθυμητή, τιμή. Εάν ο χρήστης επιλέξει Nag, τότε η επιθυμητή τιμή θα σταλεί σε έναν πωλητή ο οποίος θα απαντήσει με ένα ναι ή ένα όχι ή θα καταχωρήσει την παραγγελία. Το Haggling είναι σχεδόν ίδιο, αλλά επιτρέπει στο NetHaggler να συγκεντρώσει τη ζήτηση και να διαπραγματευθεί κάποια μεγάλη έκπτωση.

Ειδικά στη σύγκριση τιμών έχουν δημιουργηθεί πολλά sites που προσφέρουν αυτή την υπηρεσία, στέλνοντας ή όχι ειδοποιήσεις. Επισκεφθείτε τα Shopzillas, Pricegrabbers, Shopping.coms, Kelkoos, Google Product Searches καθώς και το ελληνικό skroutz για να πάρετε μια ιδέα.

* Το A Box Life είναι μια ενέργεια της Columbia, εταιρίας αθλητικών ειδών. Σκοπός της ενέργειας ήταν να προωθήσει την επαναχρησιμοποίηση των κιβωτίων με τα οποία στέλνει τα προϊόντα που αγοράζονται από τα on-line shops. Λαμβάνοντας το κιβώτιο με την παραγγελία τους οι καταναλωτές εισάγουν τον μοναδικό κωδικό παρακολούθησης (tracking number) του κάθε κιβωτίου ή τον QR code στο site και στέλνουν το κιβώτιο πίσω. Από κει και μετά μπορούν να παρακολουθήσουν την διαδρομή και τον “κύκλο ζωής” των κιβωτίων τους, να βλέπουν που βρίσκεται το κιβώτιό τους, πόσο μακρυά έχει ταξιδέψει καθώς και να βρίσκουν πληροφορίες για άλλους ανθρώπους που έχουν χρησιμοποιήσει το κιβώτιο. Σε μόλις ένα μήνα λειτουργίας του, το 2009, πάνω από το 66% όλων των παραγγελιών της Columbia διεκπεραιώθηκαν με επαναχρησιμοποιούμενα κιβώτια.

* Το Warm Cookie Radar από το Specialty's Cafe & Bakery στέλνει emails στους πελάτες, ειδοποιώντας πότε οι φουρνιές των φρεσκοψημένων μπισκότων έχουν βγει από το φούρνο.

* Το 2009, η Βραζιλιάνικη Υπηρεσία Μεταφορών άρχισε να χρησιμοποιεί το Twitter για να ενημερώνει τους εποχούμενους του São Paulo και του Rio de Janeiro καθώς και τους πεζούς, για ατυχήματα που επηρέαζαν την κίνηση ή για νέα σχετικά με την κυκλοφορία στους δρόμους. Τα εκπεμπόμενα μηνύματα στο twitter στέλνονται από την Υπηρεσία, αλλά το σύστημα επιτρέπει και στους χρήστες να μοιράζονται τις δικές τους εμπειρίες για την κίνηση και τις διαδρομές στην πόλη. Αξίζει να σημειωθεί και το ελληνικό @athenstransport που σου στέλνει tweets με την κίνηση στους δρόμους, μια πρωτοβουλία δύο συμπολιτών μας του @greekdude του @olrandir, και ΟΧΙ του Υπουργείου Μεταφορών!!!!

* Τέλος, αξιοσημείωτη υπηρεσία είναι το MySkyStatus της Lufthansa που επιτρέπει στους επιβάτες να κρατούν συνεχώς ενήμερους τους φίλους τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα για την εξέλιξη του ταξιδιού τους. Η on-line υπηρεσία στέλνει αυτόματα ενημερώσεις που αφορούν την τοποθεσία, το ύψος πτήσης, την αναχώρηση και την άφιξη στις σελίδες του Twitter και του Facebook των επιβατών.

Αυτές είναι κάποιες από τις δυνατότητες του tracking & alerting και ίσως είναι μια μοναδική ευκαιρία να πλησιάσουμε τον καταναλωτή. Αν μη τι άλλο εφ’ όσον ο καταναλωτής επιλέξει να κάνει tracking & alerting σε ένα προϊόν κυριολεκτικά... είναι μαζί του.

Για τα links και τις πηγές ανατρέξετε στο πρωτότυπο άρθρο που δημοσιεύτηκε στο MacCannzine, το μηνιαίο on-line περιοδικό της McCann-Erickson.

Εμπειρία.

Το αποτέλεσμα της διαδικασίας κατά την οποία μαθαίνεις να επιβιώνεις και ξεχνάς να ζεις.

Μία είναι η λύση.

Μνημειώδη λύση ετοιμάζονται να προτείνουν οι στελεχάρες του ΠΑΣΟΚ. Μιας και δεν μπορούν να βρουν λύση ούτε με τους αγρότες ούτε με τα Τέμπη (είναι πολύ βαρύς ο βράχος, 4 μήνες θα τους πάρει να τον μετακινήσουν), ετοιμάζονται να προτείνουν στους αγρότες να κάνουν μπλόκο στα Τέμπη εκεί που έχει πέσει ο βράχος, κι ακόμα, όσο καιρό βρίσκονται εκεί να φτιάξουν και τον δρόμο, με το αζημίωτο βέβαια.

Οι Αητοί στην Αϊτή.

Σύμφωνα με ειδικούς η χρήση του κινητού τηλεφώνου αυξάνει τις πιθανότητες ατυχήματος και όταν είμαστε πεζοί και βαδίζουμε, όχι μόνο όταν οδηγούμε. Γι'αυτό ούτε το κράτος, ούτε τα τμήματα κοινωνικής ευθύνης των απανταχού εταιρειών δεν έχουν πάρει την πρωτοβουλία να συλλέξουν χρήματα μέσω της κλασικής μεθόδου του SMS για τους Αϊτινούς που πάσχουν. Σου λένε, "όλοι θα αρχίσουν να στέλνουν μηνύματα, οι μισοί περπατάνε, οι άλλοι μισοί οδηγούνε, θα σκοτωθούν μεταξύ τους". Μας προστατεύουν.

Για τον ΑϊΒασίλη όλες οι εταιρείες βγήκαν να πουν κάτι.
Για την Αϊτή τίποτα κανείς. Βλέπετε οι συνάνθρωποι στην Αϊτή δεν φέρνουν δώρα... το αντίθετο μάλλον.

Τα νεότερα από το Πορτ-Ο-Πρενς είναι ότι καίνε άταφες σωρούς για να αποφύγουν τον κίνδυνο των επιδημιών. Οι αριθμοί σοκάρουν: 250.000 νεκροί, 200.000 τραυματίες, 1.500.000 άστεγοι. Οι πολίτες επιτίθονται με μαχαίρια σε καταστήματα προκειμένου να εξασφαλίσουν λίγο φαΐ. Κι όλα αυτά γιατί «δεν μπορούν να συντονιστούν οι διεθνείς οργανισμοί με τους τοπικούς φορείς για να φτάσει και να διανεμηθεί η ανθρωπιστική βοήθεια» όπως αναφέρουν τα πρακτορεία ειδήσεων. Τριάντα Αμερικανοί τραυματίστηκαν ενώ προσπαθούσαν να διανέμουν τη λιγοστή βοήθεια που κατεφθασε μόλις χθες, ενώ γίνονται συνεχώς λεηλασίες. Οι τιμές των αγαθών έχουν εκτοξευθεί. Ενδεικτικό είναι ότι η τιμή του μικρού μπουκαλιού του νερού έχει φτάσει τα 5 ευρώ.

Η Αϊτή υποφέρει, αλλά οι αητοί τρώνε καλά.

Eπεισόδια στα Προπύλαια με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από το θάνατο της Alexis.