Λακουβα

Η αγάπη μας που έπεφτε
γλυκά σαν τη βροχούλα
του δρόμου τώρα γέμισε
ως πάνω μια λακούβα

κι εγώ αντί να δροσιστώ
σε γάργαρα νερά
βούτηξα γι' ακόμα μια φορά
μεσα στη λασπουριά.


(πίσω Φοίβο και σ' έφαγα!...:-)

Γεννεθλια

Κοιτούσα απέναντι.

Έξω από την εκκλησία βρισκόταν μια στάση λεωφορείου. Εκεί ήταν μια κοπέλα. Περίμενε το λεωφορείο. Την πλησίασα και της έπιασα κουβέντα. Είχε αρχίσει την νηστεία της σαρακοστής.Μου είπε κάποια στιγμή: περιμένω κάποιον να με πάρει μακριά από εδώ.

Δεν είχε βρεθεί κανένας καλοθελητής, οπότε περίμενε το λεωφορείο.

Μάλιστα, είχε και τα γεννέθλιά της.

Της είπα "χρόνια πολλά" κι έφυγα.

Καληνύχτα

Ψυχοπαθείς λαγοπόδαροι, συνωμοσίες κατα των νόμων της κεντομόλου δύναμης, ηθικά κηρύγματα, σατανικά γεννέθλια, αρχαιοελληνικά αποφθέγματα, ετοιμοπόλεμοι προϊσταμένοι, παγάκια και ουίσκυ. Κι όλα αυτά χωρίς χρόνο, χωρίς παρέα, χωρίς ηθικό, χωρίς ένα τηλεκοντρόλ να αλλάξω το κανάλι της ζωής μου.

Η ώρα είναι δέκα παρα τέταρτο.


Τα φρούτα απέδρασαν από τα μανάβικα και κατρακυλούν ελεύθερα στους δρόμους. Η πόλη γεμίζει χρώματα από τα χρώματα των φρούτων. Οι πόρτες ανοίγουν και τα φρούτα μπαίνουν μέσα.

Αυτό.

Τίποτε άλλο.

Εντάξει, το παραδέχομαι, δεν είναι το αγαπημένο μου όνειρο, αλλά τουλάχιστον είναι ένα όνειρο, πράγμα που σημαίνει ότι κατ' εξαίρεση βρίσκομαι σπίτι μου, στο κρεββάτι μου κι επιτέλους μια μέρα κοιμήθηκα νωρίς.

Καληνύχτα

Κατινγκ ετζ Ι

Διαφήμιση για την εταιρεία Smith&Wesson

Καλό μήνα

Αη"2"

Είδα το "2".

Καλή η παράσταση, δε λέω.
Κάποιες στιγμές ήταν ιδιαίτερα εμπνευσμένες.
Έλεγε και αλήθειες.
Όχι συνταρακτικές αλήθειες, αλλά αλήθειες.

Σε σύγκριση με τον ντόρο που έχει γίνει όμως,
με τις κριτικές που έχει πάρει,
με όλα αυτά που έχουν γραφεί και ειπωθεί στα media...
Τι να πω;
Εγώ περίμενα ότι θα δω τον... Φάουστ.

Βρε ουστ!

Μπράβο στον κ. Παπαϊωάννου για την παράσταση.
Αξίζει να την δει κανείς, θα περάσει ευχάριστα.

Και η μουσική του Μoby, εξαιρετική.

Η δημοσιότητα που έχει πάρει όμως το θέμα
σε σχέση με το θέαμα δεν εξηγείται.
Απλά για μία φορά βλέπουμε σε όλα τα μέσα το lobbying, τις κλίκες, τους κολλητούς και όλο το κακό συναπάντημα. Και καταλαβαίνω να συμβαίνει κάτι τέτοιο στην πολιτική ή στον επιχειρηματικό κόσμο. Εκεί παίζονται λεφτά. Χοντρά λεφτά. Και στην τέχνη όμως; Αυτό αναδεικνύει το φαινόμενο σε εθνικό κουσούρι.

Έλεος! Έχει καταντήσει αηδία!
Ή μήπως πρέπει να πω αη"δύο"?

Λεων οιδα οτι ουδεν οιδα

Πόσοι ήταν οι Σπαρτιάτες τελικά;

Ήταν όντως 300; Ήταν μπρατσαράδες όπως στην ταινία; Η Σπάρτη λέγόταν Σπάρτη ή Sparta; Ή μήπως Πάρτα (να μη στα χρωστάω); Μήπως τελικά ήταν από την Πάτρα τα παιδιά; Βρε μήπως ήταν τα παιδιά της Πάτρας και έδωσαν συναυλία στις Θερμοπύλες; Γι' αυτό το έβαλαν στα πόδια οι Πέρσες. Δεν το άντεξαν...


Συγγνώμη για τις ερωτήσεις αλλά είμαι τελείως ανιστόρητος. Δεν είμαι Έλληνας εγώ, ξεφτίλας είμαι: Μαθαίνω ιστορία από τον Oliver Stone.

8 Μαρτίου θα μάθω πόσοι ήταν τελικά οι Σπαρτιάτες. Αυτό που ξέρω από τώρα είναι ο τρόπος με τον οποίο γυρίστηκε η ταινία. Σχεδόν όλη σε blue box. Και από πού το έμαθα? Από το internet φυσικά. Και για τον "Αλέξανδρο" από την ταινία ξέρω 2-3 πράγματα. Από την ταινία η οποία γυρίστηκε στην Ισπανία. ΧΑ!

Μεγάλες γάτες οι Αμερικάνοι. Βγάζουν φράγκα με έτοιμα σενάρια, τα γυρίζουν όπου θέλουν, τα λένε όπως θέλουν και πρέπει να τους λέμε και ευχαριστώ και να τους δίνουμε και τον οβολό μας. Βέβαια εγώ δεν ξέρω αν τα λένε σωστά ή λάθος. Τίποτα δεν ξέρω. Ούτε για τους Λακεδαίμονες, ούτε για τον Λεωνίδα. Αφού δεν διαβάζω Ιστορία.
Βλέπω ταινίες και μαθαίνω.

Κάνω το ίδιο που κάνουν όλοι οι Έλληνες.
Ε, όχι και όλοι θα πουν μερικοί.
Είστε πολλοί λίγοι και σε 50 χρόνια θα είστε ακόμοι λιγότεροι έχω να σας πω χαιρετίσματα...

Πτωση..

A! Τι συμβαίνει;

Ε... συγγνώμη, ποιος είμαι;

Παρακαλώ;... Εϊ!!... Με ακούει κανείς;

Γιατί είμαι εδώ; Ποιος είναι ο σκοπός μου στη ζωή;

Τι εννοώ όταν λέω "ποιος είμαι";

Ωπα!

Ήρεμα.


Ψυχραιμία...

Χμμ... Ενδιαφέρουσα αίσθηση.

Τι είναι;

Είναι κάτι σαν κάψιμο, ένας φριχτός πόνος εδώ στη μέση, στο... πώς λέγεται... λοιπόν δε βγάζω άκρη, νομίζω πρέπει ν' αρχίσω να βρίσκω ονόματα αν θέλω να προοδεύσω σ' αυτό που θα ονομάσω κόσμο. Αυτό λοιπόν που με πονάει θα το ονομάσω στομάχι και τον πόνο φριχτό στομαχόπονο.

Πάμε παρακάτω.

Ουουουου!!!!
Τι είναι αυτό που σφυρίζει γύρω από αυτό που θα ονομάσω κεφάλι μου? Ίσως μπορώ να το ονομάσω αέρα. Είναι ωραίο όνομα? Δεν ξέρω... αργότερα όταν μάθω σε τι χρησιμεύει μπορεί να του βρω καλύτερο όνομα. Ουρανός για παράδειγμα. Μμμμ... Και πάλι δεν ξέρω... Πρεπει να είναι πολύ σημαντικό πάντως γιατί υπάρχει πολύ απ' αυτό. Εϊ!! τι είναι αυτό? Αυτό... ας το πούμε ουρά. Μμμμ... όχι ουρά ταιριάζει σε κάτι που είναι πίσω και κουνιέται κατά βούληση ενώ αυτό είναι μπροστά και κουνιέται πέρα δώθε μόνο του. Πώς να το πω, πώς να το πω... Ωραία αίσθηση πάντως έτσι όπως το φυσάει ο αέρας! Τέλος πάντων θα μάθω αργότερα σε τι χρησιμεύει...

Για να δούμε έχω μια ολοκληρωμένη εικόνα των πραγμάτων;

Όχι.

Δεν πειράζει έχω τόσα πράγματα να μάθω κι αυτό είναι συγκλονιστικό, τόσα πράγματα να περιμένω, αρχίζω να ζαλίζομαι από την προσδοκία...

Ή μήπως είναι ο αέρας που με ζαλίζει?

Υπάρχει πολύς τώρα έτσι δεν είναι?

Και τρέχει πολύ γρήγορα... είναι φυσιολογικό αυτό;

Πω-πω! Εϊ! Τί είναι αυτό το πράγμα που έρχεται ξαφνικά προς το μέρος μου πολύ γρήγορα; Πολύ πολύ γρήγορα; Τόσο μεγάλο κι επίπεδο και στρογγυλό που θέλει ένα μεγάλο όνομα όπως ...ος ...φος ...δάφος ...ΕΔΑΦΟΣ!!!

Αυτό είναι! Ωραίο όνομα -έδαφος!

Πλησιάζει τόσο γρήγορα! Τι θα γίνει άραγε όταν ανταμώσουμε;

(Και μετά από ένα ξερό και υγρό γδούπο - η σιωπή)


thanx douglas

Sick Flashpill

Στρατός. Τεθωρακισμένα.
Ειδικότητα: οδηγός άρματος.

Εγώ ο ιδεαλιστής που διαδήλωνε με πάθος, εγώ ο αριστερός που πίστεψε στο όραμα του Τρότσκι 50 χρόνια αργότερα από τότε που έπρεπε, εγώ που θα άλλαζα τον κόσμο της πολιτικής. Εγώ ο επαναστάτης. Εγώ ήμουν στο στρατόπεδο Ι.Π.Β.Α.Λ.
Ίλη Πεδίου Βολών Αρμάτων Λιτοχώρου. Είχα σαλτάρει. Η τότε κομουνίστρια φίλη μου είχε κουραστεί να με περιμένει 3 μήνες ακόμα και είχε έρθει ΠΟΛΥ κοντά με έναν τροτσκιστή φίλο μου -για ιδεολογικούς λόγους φαντάζομαι.

Παρένθεση: φανταστείτε τι γινόταν με τα ζευγάρια στη Σοβιετική Ένωση. Όταν ένα πολιτικό σύστημα δεν έχει καμία κοσμική ηθική πέρα από την ηθική της επανάστασης, ένα Μακιαβελικό υβρίδιο δηλαδή που δεν έχει ούτε ιερό ούτε όσιο, τότε δεν είναι να απορείς για την κατάληξή του. Δεν μου φαίνεται παράξενο που οι περισσότερες Ρωσίδες έγιναν πόρνες μετά την Πτώση του καθεστώτος. Κάθε Παράδεισος έχει την πόρνη του -και την Πτώση του. Κάπως έτσι κι εγώ. Ζούσα στον Παράδεισο -ή έτσι νόμιζα- και για χάρη μιας πόρνης επήλθε η "Πτώση". Αρχετυπικά πράγματα... Κλείνει η παρένθεση.

Θητεία λοιπόν, κερατωμένος άρα τρελαμένος, ήδη παλιός, με έναν διοικητή που έφερνε ρωσίδες στο στρατόπεδο. Να μην τα πολυλογώ, εγώ ήθελα απλά να μην με ενοχλούν, δεν ήθελα ούτε ουλαμό, ούτε δουλειές, ούτε τίποτα. Ήθελα απλά να πηγαίνω βόλτες στον Όλυμπο με τον Coin (το πιο όμορφο λυκόσκυλο που έχετε δει ποτέ) και ο διοικητής μου δεν έλεγε να το πάρει χαμπάρι. Αποτέλεσμα;

Κάθε μέρα το απόγευμα που γύριζα από την βόλτα είχα την ίδια μάταια συζήτηση με τον αξιωματικό υπηρεσίας:

-"Γιατί δεν ήρθες στον ουλαμό να κάνεις δουλειές;"
-"Είχα πάει βόλτα τον σκύλο"
-"Βγες στην αναφορά αύριο"
-"Μάλιστα..."

Την επόμενη μέρα στην αναφορά:

-"Στρατιώτης Τεθωρακισμένων κ.τ.λ., αναφέρω ότι δεν πήγα στον ουλαμό χθες το πρωί"
-"Γιατί;"
-"Είχα πάει τον σκύλο βόλτα"
-"Πας καλά ρε;"
-"Όχι κύριε Διοικητά. Δεν πάω καθόλου καλά. Σας έχω φτιάξει την κεραμοσκεπή του διοικητηρίου, σας έχω φτιάξει την καμινάδα, έχω λιώσει στις δουλειές, 15 μέρες άδεια που μου είχατε υποσχεθεί δεν μου τη δώσατε ποτέ, δεν πρόκειται να ξανακάνω τίποτα εδώ μέσα. Ούτε δουλειές, ούτε σκοπιές, ούτε τίποτα"
-"Καλά, θα το δούμε αυτό... 5 μέρες φυλακή"

Αυτή η ιστορία τράβηξε για 2 μήνες, τους τελευταίους της θητείας μου, ο διάλογος στην αναφορά ήταν πάντα ο ίδιος και τελείωνε πάντα με την μαγική ατάκα: "5 μέρες φυλακή".

Εννοείται ότι οι νέοι δεν μου έλεγαν κουβέντα. Δεν έτρωγα στο εστιατόριο, έτρωγα τα φιλέτα μου στο μαγειρείο με τον μάγειρα κι άλλους 2-3 παλιούς και φυσικά κάθε πρωί βόλτα στον Όλυμπο με τον Κόιν κι όποιον άλλο κατάφερνε να λουφάρει. Η φυλακή βέβαια είχε φτάσει σε αστρονομικά νούμερα.

Ο διοικητής είχε λυσσάξει. Είχε δώσει εντολή να βαράω γερμανικό κάθε μέρα, και μάλιστα στην ΠΥΛΗ -για να φοβάμαι τις εξωτερικές εφόδους και να πηγαίνω. Εννοείται δεν πήγαινα ποτέ. Είχα δώσει εντολή να μου αφήνουν τα πυρομαχικά, το όπλο και την εξάρτηση στο κρεβάτι και ο επόμενος να τα παραλαμβάνει από εκεί. Σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση να ΜΗΝ με ξυπνούν ΠΟΤΕ! Κι έτσι γινόταν.

Ένα βράδυ σαν όλα τα άλλα, κοιμάμαι του καλού καιρού. Κοιμάμαι τόσο γλυκά και ήρεμα που βλέπω και όνειρο. Είμαι λέει σε ένα γκαράζ με 3 φίλους μου και κάνουμε πρόβα. Έχουμε γκρουπ λέει, παίζουμε τρομερή μουσική λέει, έχουμε πιστούς οπαδούς λέει, σκίζουν τα ρούχα τους για μας λέει, όμως δεν έχουμε βρει το όνομα του γκρουπ λέει και σκεφτόμαστε πώς θα ονομαστούμε λέει.

Ξαφνικά έχω έμπνευση λέει. Sick Flashpill λέει. Wow... Τέλειο. Τρομερό όνομα. Το λέω στους άλλους λέει, παθαίνουν πλάκα λέει. Αυτό είναι λέω. Sick Flashpill λέει. Ναι, τέλειο λέω. Sick Flashpill ξαναλέει. Μμμμ... Κάτι δεν πάει καλά εδώ και "δεν λέει", λέω. Sick Flashpill ξαναξαναλέει. Και ξανά: Sick Flashpill...! Ο τόνος είναι πιο επιτακτικός τώρα. Αρχίζω και ξυπνάω, οι φίλοι μου χάνονται, το όνειρο χάνεται, το όνομα του γκρουπ μένει κι ακούγεται φωναχτά:
Sick Flashpill...!!!!

Ανοίγω τα μάτια. Βλέπω έναν γκάβακα από τη Λάρ'σα που έγλειφε τον διοικητή 24/7, να είναι σκυμμένος πάνω μου και να φωνάζει το όνομα του γκρουπ μου: Sick Flashpill...!!...Sick! Flashpill!!!

Κάνω την εξίσωση.
Sick Flashpill = Σηκ' Φ'λας Πυλ' = Σήκω! Φυλάς Πύλη!

Του έσκασα αγκωνιά στη μύτη κι έπεσε ξερός.

Άλλες "5 μέρες φυλακή"...

Φαντασματα

Τα πάντα μπορούν να ξεκινήσουν με ένα τραγούδι, λίγη νοσταλγία και μπόλικη μοναξιά. Άλλωστε η παραίτηση δικαιωνόταν πάντα ως η στάση που έχει τις ρίζες της στο θρησκευτικό συναίσθημα που λέγεται πίστη.

Την σκεφτόταν καιρό τώρα. Tον είχε στοιχειώσει η σκέψη της. Οι μέρες περνούσαν με αυτήν στο μυαλό του. Ο χρόνος κάνει θαύματα -δίκιο έχουν όσοι το υποστηρίζουν. Είχε ορκιστεί να μην της μιλήσει ξανά, κι όμως τώρα, για άλλη μια φορα, άρχισε να πιστεύει ότι είχε έρθει η κατάλληλη στιγμή να είναι μαζί. Ότι αυτή τη φορά, με έναν μαγικό τρόπο, όλα θα πήγαιναν καλά μεταξύ τους και θα μπορούσαν να έχουν μια φυσιολογική σχέση. Αυτή η πίστη, αυτό το θρησκευτικό συναίσθημα που σου δίνει ελπίδα από το πουθενά, τον έκανε να παραιτηθεί σταδιακά από όλο το βάρος του κοινού τους παρελθόντος. Τον έκανε να ξεχάσει ότι κάποτε είχε δει το όνειρό του να χάνεται τελετουργικά, ότι είχε παρακολουθήσει το πάθος του να διαλύεται στο χρόνο και το χώρο και να μετατρέπεται σε ένα είδος συμπεριφοράς που δεν είχε κανένα ίχνος ζωής. Είχε ξεχάσει ότι η πιο σφιχτή αγκαλιά που είχε δώσει ποτέ του σε γυναίκα, μετατράπηκε σε μια βαθμιαία απομάκρυνση, σε μια κατάσταση σαν αυτή που αρχίζει κάποιος να επισκέπτεται όλο και λιγότερο ένα φίλο του, να διαβάζει όλο και λιγότερο, να συχνάζει όλο και λιγότερο στο αγαπημένο του μέρος, κι αυτό, προκειμένου να εθιστεί σιγά-σιγά στην τελική απουσία και να μην πληγωθεί. Όλα αυτά τα ξέχασε.

Είχε φτάσει σπίτι της. Χτύπησε την πόρτα.
Η πόρτα άνοιξε. Μπήκε μέσα.

Τα μαλλιά της ήταν αχτένιστα και λίγο μπλεγμένα στο πίσω μέρος του κεφαλιού της -θα την περίμενε να τα ξεμπλέξει. Άρχισαν να μιλάνε και τα πρώτα γέλια δεν άργησαν να έρθουν. Αυτή η απόσταση που είχε μπει ανάμεσά τους γινόταν το ακαταμάχητο μέσο για να πλεχθεί ξανά εκείνο το μαγικό χαλί που κάποτε τους είχε ανεβάσει στα ουράνια. Τα μαλλιά ξεμπλέχθηκαν. Τι όμορφη που ήταν! Καφές. Ζεστό νερό. Ζάχαρη. Φιλί στο μάγουλο. Μουσική; "Όχι μουσική μωρε... καλύτερα να κάτσουμε να τα πούμε..." Τηλεόραση. Τηλεόραση για να μην τους αποσπά την προσοχή. Παράξενο. Ποτέ του δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί σε οτιδήποτε άλλο όταν βρισκόταν κοντά της. Η τηλεόραση ανάβει. Ναι, όντως. Μόνο αυτή υπήρχε στο χώρο.

Μίλησαν, έκαναν μια πολύ ωραία βόλτα με τα λόγια μέχρι που ήρθε η στιγμή που ένιωσαν ξανά πολύ κοντά ο ένας στον άλλο. Την εποχή που ήταν πολύ κοντά κάθε μέρα, η σχέση τους ήταν σαν την κλεψύδρα. Έπρεπε να αδειάσει ο ένας για να γεμίσει ο άλλος. Σε αυτές τις σχέσεις, αργά ή γρήγορα, έρχεται η στιγμή που αποφασίζεις αν αξίζει ή δεν αξίζει να διακυβεύσεις το παρόν προς χάριν του μέλλοντος. Αποφασίζεις αν θες να αγαπάς χωρίς να περιμένεις τίποτα εκτός από τον έρωτα. Αποφασίσεις αν σου αρκεί μόνο να βλέπεις τον ουρανό πιο γαλανό, να νιώθεις τη νύχτα πιο γλυκιά και υγρή, το κυκλοφοριακό στο κέντρο να σου φαίνεται διασκέδαση. Αποφασίζεις δηλαδή αν θες να μοιραστείς μια καλύτερη θέα όλων αυτών που σε περιστοιχίζουν ή αν θες να καταδικάσεις τον άλλον σε ένα ασήμαντο παρόν μέσω μιας βαμπιρικής μεθόδου που έχει ως εξής: θυμάσαι ό,τι λάθος ή άσχημο έχει κάνει ο άλλος και κάνεις την επίθεσή σου. Φυσικά θα πρέπει να νοιάζεται ο άλλος για σένα για να έχει αποτελέσματα η επίθεση. Αν ισχύει αυτό, οι κατηγορίες σου θα τον καταρακώσουν και τότε κερδίζεις. Με αυτόν τον διεστραμμένο τρόπο επιβεβαιώνεται το ενδιαφέρον του.

Ο ένας αδειάζει, ο άλλος γεμίζει.
Σχέση Κλεψύδρα - Εραστές Βαμπίρ σε μια ταινία θρίλερ.

Απ' ό,τι φαντάζομαι, η επιλογή να παίξει κάποιος τον δράκουλα είναι απείρως πιο διασκεδαστική από το να προτιμήσει να δει πιο όμορφο τον κόσμο. Τέτοιου είδους παιχνίδια έχουν ένα σταθερό μοτίβο -υπάρχει πάντα "ο Άλλος" μέσα στη συνταγή-, προκαλούν όμως και συνειδητοποιήσεις.

Είχε σκοτεινιάσει πια όταν συνειδητοποίησε ότι η πόρτα που είχε χτυπήσει πριν λίγες ώρες, είχε ανοίξει και τον είχε καταπιεί. Έβλεπε καθαρά με ποιον τρόπο ο άλλοτε "μεγάλος του έρωτας", πλέον λειτουργούσε ως το άλλοθί του, όπως τα παιδιά καταλήγουν να είναι το άλλοθι των γονιών τους.

Έβλεπε ότι η ζωή του μούχλιαζε στον καναπέ.
Έβλεπε ότι υπό από αυτό το καθεστώς της αδράνειας ήταν πολύ εύκολο να προτιμήσει το ναρκωτικό της επανάληψης του παρελθόντος που επιστρέφει ως σανίδα σωτηρίας σε έναν ωκεανό μοναξιάς.
Έβλεπε ότι του αντιστοιχούσε το μέγιστο της ελευθερίας και διαθεσιμότητας αλλά δεν ήξερε τι να κάνει με αυτή την ελευθερία και διαθεσιμότητα λόγω απουσίας αρχών και πεποιθήσεων.
Έβλεπε ότι αρνιόταν κάθε τι καινούργιο από δειλία να προχωρήσει μπροστά (ή απλά από τεμπελιά), κι επίσης,
έβλεπε ότι προσπαθούσε να γεμίσει το κενό που αφήνει πίσω της αυτή η άρνηση με αυτό που προσδοκούσε κάποια στιγμή στο παρελθόν.

Δεν ζούσε με προσδοκίες.
Ζούσε με φαντάσματα.

Και αυτό δεν είναι θρίλερ.
Είναι η χειρότερη κωμωδία από όλες.

Για να ξερεις

Οι ηθοποιοί παίζουν για τον κόσμο.
Στα χέρια του βρίσκεται η ύπαρξή τους.
Οι συγγραφείς γράφουν για τον κόσμο.
Στα χέρια τους βρίσκεται η ύπαρξή του.

Ερωτας

Για να σε βρει το βέλος του έρωτα πρέπει να περπατάς όρθιος, όχι σκυφτός.

Βέβαια, αυτό προϋποθέτει τόλμη, περηφάνια, ακαταλόγιστο, αντρισμό και λίγο μαζοχισμό. Πρέπει το στήθος σου να είναι ανοιχτό και να μην υπολογίζεις. Μόνον τότε οι πιθανότητες είναι μεγάλες να σου τύχει αυτή η ατυχία.
Πολλοί παραπονιούνται ότι τα βέλη έχουν σωθεί -έρωτας δεν υπάρχει πια. Σε αυτούς έχω να πω ότι οι κακουχίες της ζωής, τους έχουν γονατίσει και ότι τα βέλη κυκλοφορούν ψηλά.

Αν ένα βέλος σου λαβώσει την καρδιά, να χαρείς τον πόνο. Στο κάτω κάτω η μάνα σου πόνεσε για να σε φέρει στη ζωή. Σκέψου ότι είσαι το προϊόν του έρωτά της. Αν η πληγή αρχίζει και σαπίζει, μην δοκιμάσεις να τραβήξεις το βέλος έξω, θα σου ξεριζώσει την καρδιά. Σπάστο και μετά βγάλτο. Το έχω δει σε παλιά γουέστερν. Μόνο έτσι θα σωθείς και, με τον καιρό, η πληγή θα κλείσει.

Έτσι είναι. Το βέλος του έρωτα είναι άτιμο πράγμα. Πρέπει να ξέρεις, αλλιώς την πάτησες. Ο έρωτας ο ίδιος, από την άλλη, είναι μαγεία. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι κάποια άτομα έχουν βαλθεί να γκρεμίσουν την μαγεία και στην θέση της θέλουν να βάλουν εκμαγεία.

Ωστοσο

Ωστόσο.

Εναντιωματικός σύνδεσμος που προαναγγέλει αντίθεση, περιορισμό ή διαφορά και που έρχεται να θυμίσει πως ό,τι είναι αισιόδοξο ή ωραίο για τους μεν, για τους δε περιέχει και συνοδεύεται από αυτό το ωστόσο. Το ωστόσο αποτελεί την πανηγυρική υπεροχή της παρατηρητικότητας και του βάθους έναντι της τύφλωσης, της κώφωσης και της επιφάνειας.

Κάποια στιγμή σήμερα το απόγευμα γύρισα προς το παράθυρο που φωτίζει το γραφείο μου. Το γλυκό φως του ήλιου που έτρεχε να κρύψει το προσωπό του από τα αδιάκριτα βλέμματα έλουσε το δικό μου. Άναψα τσιγάρο. Ρουφηξιά. Καπνός στο φως του ήλιου. Τι σχήματα! Πολύ όμορφη εικόνα ο καπνός όταν φωτίζεται. Ρουφηξιά. Αν παρατηρήσεις καλά θα αρχίσεις να βλέπεις σχήματα απτά, θα μπορούσες να πεις ότι σχηματίζονται πρόσωπα, περιβάλλον, ολόκληρες ιστορίες. Ρουφηξιά. Γιατί άραγε;... Ρουφηξιά. Ο καπνός παγιδεύει το φως. Τον βλέπεις να λικνίζεται κι αντί να χάνεται μπροστά στο εκτυφλωτικό φως του ήλιου, είναι πιο φωτεινός. Παγιδεύει το φως. Ρουφηξιά. Καπνίζω κι αναρωτιέμαι εαν είμαι καπνιστής οραμάτων. Τελευταία ρουφηξιά.

Ζεστάθηκε το στήθος μου από τον ήλιο, πάγωσε το πρόσωπό μου από τον αέρα. Είναι από τις ημέρες του Φλεβάρη που μυρίζει άνοιξη. Παλιά ο χειμώνας ήταν η πιο τίμια εποχή του χρόνου. Έκανε κρύο. Τελεία. Τέλεια. Χάνεται κι αυτό. Χάθηκα στις σκέψεις μου, νιώθω υπέροχα ωστόσο είμαι στο γραφείο.

Όταν δεν έχει δουλειά, η δουλειά δεν υποφέρεται. Είναι απίστευτο το πόσο δεν (θέλουν να) αλλάζουν κάποιοι άνθρωποι κι ωστόσο εσύ να νιώθεις ότι πρέπει να τους αγαπάς όπως παλιά.

Αγγελία

Νεαρός απροσδιορίστου ευφυΐας, εργαζόμενος, νόμιμος κηδεμόνας εννιά σκυλιών, είκοσι τριών γατών και γάτων, βαθύς υποστηρικτής του γλεντιού μέχρι πρωίας, αναζητά δασκάλα λατινικών.

Ο προφητης Dostoevsky

O Dostoevsky ήταν μεγάλος. Όχι μόνο για τα βιβλία που έγραψε αλλά και για τις προφητικές του ικανότητες. Ο άνθρωπος τα είδε όλα. Γεννήθηκε το 1821 και πέθανε το 1881. Έζησε μες στη φτώχια και τη μιζέρια. Καθημερινά, έβλεπε τον λαό να φουσκώνει, να αγανακτεί ενάντια στον τσάρο. Και το μάντεψε. "Θα γίνει επανάσταση" σου λέει, "δεν μπορεί να τραβήξει άλλο αυτή η κατάσταση". Σκέφτεται λοιπόν ποιος θα πάρει την εξουσία. "Οι κόκκινοι μάλλον". Προβληματίζεται γιατί κάτι έχει πάρει το αυτί του περί κοινοκτημοσύνης και κουραφέξαλα που λένε αυτοί εκείνο τον καιρό και συνεχίζει "Ναι όμως αυτό το σύστημα είναι τελείως διαφορετικό από όλου του υπόλοιπου κόσμου. Τι θα γίνει σε αυτή την περίπτωση; Η Ρωσία θα απομονωθεί. Και μετά;"

Σκέφτεται, σκέφτεται, σκέφτεται και καταλήγει στη μνημειώδη φράση του:

"Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο"

Η ατάκα είναι κλασική. Μετά το "μολών λαβέ" είναι η καλύτερη ατάκα που έχω ακούσει.

Γιατί; Μα είναι προφανές.

Σου λέει ο Dostoevsky:

"Όλοι αυτοί οι αφελείς χωριάτες θα επαναστατήσουν εναντίον του τσάρου. Δεν μπορεί, κάποιος μάγκας θα βρεθεί να πάρει την εξουσία. Αν είναι καλός, θα τον φάνε. Αν είναι κάθαρμα θα τα καταφέρει. Όπως και να 'χει μόνο ένα κάθαρμα θα κυβερνήσει στο τέλος. Επειδή όλοι αυτοί θα έχουν επαναστατήσει, προκειμένου να είναι όλοι ίσοι, πράγμα αδύνατον, ταυτό το κάθαρμα θα τους δώσει μια επίπλαστη ισότητα. Με άλλα λόγια, θα κάνει πρότυπα τους χειρότερους/ασχημότερους/ηλιθιότερους/εργατικότερους κ.λπ. και όλοι θα είναι ευτυχισμένοι. Οι μεν γιατί είναι όλα αυτά τα παραπάνω, οι δε γιατί δεν είναι και περνούν καλύτερα. Έτσι θα τους έχει όλους με το μέρος του. Ωραία ως εδώ."

Κι έτσι έγινε. Έχετε δει πίνακες του σοσιαλιστικού ρεαλισμού; Ναι. Ωραία. Θυμάστε το γυναικείο πρότυπο της σοσιαλιστικής κοινωνίας; Μήπως κάποια στιγμή απόλαυσης ή ξεκούρασης ή ανάπαυσης; Οτιδήποτε όμορφο; Η απάντηση είναι ένα βροντερό "ΌΧΙ".

Συνεχίζοντας τον συλλογισμό του ο Dostoevsky σκέφτηκε:

"Με τις γυναίκες όμως τι θα γίνει;Φυσικά δεν θα κάνουν πρότυπο τα σωματικά προσόντα αλλά τις ψυχικές αρετές. Δηλαδή; Θα προωθηθούν ως πρότυπα μεγαλόσωμες, εργατικές, δυνατές γυναίκες. Και με τέτοια πρότυπα όλες αυτές οι πανέμορφες κοπέλες που έχουμε στην πατρίδα μας τι ικανοποίηση θα έχουν;"

"Δεν θα έχουν ικανοποίηση, θα έχουν πέραση! Θα αρέσουν," υπέθεσε ο Dostoevsky ότι θα σκεφτεί ο ηγέτης του καθεστώτος. "Αυτό όμως είναι λάθος!" συμπέρανε ο Dostoevsky.

"Όλες αυτές θα στρέψουν τα μάτια τους στη δύση" σου λέει. "Και με τέτοια επιρροή που έχει το γυναικείο φύλο στο ανδρικό σίγουρα τα πράγματα δεν θα μείνουν για πολύ έτσι και θα πέσει το καθεστώς."

Άρα πού καταλήγουμε; "Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο". Στη Σοβιετική Ένωση αναφερόταν ο μεγάλος Dostoevsky.

Δεν είχε δίκιο;
Πόσο άντεξε το καθεστώς; 70 χρόνια;

Ενάντια σε τόσες γυναίκες;

...και πολύ κράτησε.

Ο Παππούς Γιάννης

Δεν είδα την Πίνδο μετά από τον πόλεμο. Δεν πήγα στην Ιταλία. Δεν μελέτησα αρκετά την Ιστορία. Δεν έμαθα να πιλοτάρω. Δεν αγόρασα ποτέ ένα τηλεσκόπιο. Δεν έμαθα κλαρίνο, δεν έγραψα ποίηση, δεν έμαθα μια ξένη γλώσσα. Δεν έβαλα αρκετά στην άκρη. Δεν πέρασα αρκετό χρόνο με τα παιδιά. Δεν ήμουν δίκαιος στη μοιρασιά της περιουσίας. Παντρεύτηκα νωρίς. Δεν παντρεύτηκα αυτή που ερωτεύτηκα, ακόμα έχω τη φωτογραφία της στο πορτοφόλι μου. Δεν με συγχώρησαν οι γονείς μου. Δεν είχα χρόνο. Δεν έχω χρόνο. Ο χρόνος τελείωσε...

Circo

Όταν ήμουν μικρός είχε έρθει ένα τσίρκο σε ένα μεγάλο χωράφι απέναντι από το σπίτι μου. Οι πρώτοι που το πήραμε χαμπάρι φυσικά ήμασταν εμείς. Μια συμμορία δεκάχρονων οπλισμένων με φυσοκάλαμα που κυνηγούσαν περιστέρια, γάτες, λεωφορεία, περαστικά αυτοκίνητα, οτιδήποτε δεν ανήκε στην παρέα μας. Θυμάμαι ότι η τέντα του τσίρκου ήταν στημένη ήδη. Πίσω ακριβώς τα κλουβιά με τα ζώα. Πλησιάσαμε κοντά και είδαμε ένα σωρό ζώα που έως τότε τα βλέπαμε μόνο στη εγκυκλοπαίδεια. Κάποιος από το τσίρκο μας κυνήγησε και το βάλαμε στα πόδια. Το βράδυ πήγαμε όλοι μαζί, μαζί με τους γονείς μας φυσικά, να δούμε την παράσταση. Το θέαμα ήταν ασύλληπτο. Όλοι αυτοί οι περίεργοι χαρακτήρες, οι παλιάτσοι, οι ακροβάτες, οι νάνοι, το κορίτσι λάστιχο, ο θηριοδαμαστής με το λιοντάρι, οι ακροβάτες χαράχτηκαν στο μυαλό μου και ξεχάστηκαν.

Προς τιμή εκείνης της ημέρας στο τσίρκο, δέκα χρόνια αργότερα, παρακολουθούσα φανατικά στην τηλεόραση Βασίλη Λεβέντη, πρόεδρο Λεουτσάκο και «Αυτόφωρο», τη Χριστίνα Λουκά, την Τζένη Χειλουδάκη και την ερωτική της ιστορία με τον εισαγγελέα. Θυμάστε; Κι αργότερα... ο Ταμπάκης και όλα τα όργια που μάζευε και μαζεύει η Αννίτα, ο κάθε πικραμένος που καλούσε ο Μικρούτσικος... η λίστα είναι ατελείωτη. Μιλάμε για τα χρυσά χρόνια της ελληνικής τηλεόρασης. Η τάση να γίνεται κάθε είδους εξωτικό φρούτο ένας μικρός σταρ, ξεκίνησε τότε και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Αυτό, αν και είναι πάρα πολύ καλό για όλα αυτά τα φρούτα, είναι ακόμα καλύτερο για τους μανάβηδες της ελληνικής τηλεόρασης, λυτρωτικότατο για όλους εμάς και ενδεικτικό για τον χαρακτήρα του έθνους.

Είμαστε χαβαλέδες.

Αυτός είναι ο λόγος που στην Ελλάδα ποτέ δεν έγινε μαζικό ένα ακροαριστερό ή φασιστικό κίνημα, γι’ αυτό δεν υπάρχει φανατίλα με την κακή σημασια της λέξης. Το ούζο, ο καφές και το τάβλι –εισαγόμενα είδη, ήρθαν να συνοδέψουν με τον καλύτερο τρόπο τα εθνικά μας προϊόντα, τον ήλιο, την σκέψη αρα και την φιλοσοφική κουβέντα –εξαγόμενα είδη. Όταν μιλάς πολύ φτάνεις στην αλήθεια, όταν φτάνεις στην αλήθεια απομυθοποιείς.

Και μετά;
Τι μετά;

Μετά αρχίζεις να κάνεις πλάκα -τι άλλο να κάνεις με τέτοιο κράτος; Αν και είναι πολύ επιπόλαια αυτή η στάση, είναι η θέση του μέσου συμπολίτη μας. Δεν θα επεκταθώ, απλά θα πω ότι ο Έλληνας δεν παίρνει κανέναν στα σοβαρά, ο Έλληνας κάνει χαβαλέ.

Δεν είμαι καθόλου σίγουρος για τα παραπάνω.
Το σίγουρο είναι ότι ρίχνοντας μια ματιά τριγύρω, το βλέπεις, είναι ξεκάθαρο.
Είμαστε τσίρκο.
Είμαστε άξιοι της τύχης μας.

Φτωχος ο ερωτας των επετειων - πριν

Aυτό που τράβηξε το βλέμμα του πάνω της όταν την είδε για πρώτη φορά σε εκείνο το μοδάτο club ήταν οι αλαζονικοί γοφοί της και η αυτοπεποίθηση με την οποία τους επιδείκνυε. Εκείνα τα χρόνια όλοι έπαιρναν τους δρόμους χωρίς καμία προκατάληψη βάζοντας στην μπάντα τα κριτήρια της μόδας. Ως τέτοιος δεν υπήρχε κανένας λόγος να βρίσκεται στο hot spot της πόλης -ήταν καθαρά θέμα τύχης. Η αδύνατη σιλουέτα μιας άγνωστης με αναμφισβήτητες χορευτικές ικανότητες, τα λαμπερά μακριά μαλλιά της, τα μακριά της δάχτυλα, το μελίχρυσο χρώμα της επιδερμίδας, κάτι από όλα αυτά ή όλα μαζί φούσκωναν το στέρνο του βλέποντάς την. Ήταν κάτι που είχε καιρό να νιώσει ή, αν θέλετε, ήταν κάτι που είχε ανάγκη να νιώσει.

Αυτή η τύχη -μοίρα για κάποιους άλλους- τον είχε παραλύσει ώσπου ήρθε αυτή και τον ρώτησε κάτι που δεν έχει πια καμιά σημασία. Ο έρωτας όμως είναι μια επικίνδυνη παγίδα, χειρότερη από την αδράνεια όπως τουλάχιστον νόμιζε ως τότε.

Σε αυτές τις περιπτώσεις τα βλέμματα δημιουργούν έναν χώρο που φτάνει μόνο για δύο. Ξέρετε. Όταν πια είχαν ανταλλάξει τις πρώτες λέξεις γνωριμίας και πολλά τέτοια βλέμματα, άρχισαν να διακρίνονται οι λέξεις που α υ τ ή άφηνε να πλανηθούν στον χώρο, τον δικό τους χώρο, αυτόν που είχε δημιουργήσει μια αναμφισβήτητη έλξη, ο μαγνητισμός των βλεμμάτων, ο ενθουσιασμός δύο ανθρώπων που αρχίζουν να ελπίζουν ότι ίσως και να βρήκαν -σ’ αυτόν τον άγνωστο του πάρτι- λίγο από τον εαυτό που έχουν χάσει εδώ και καιρό.

Με τη μυρωδιά της να γεμίζει τον αέρα, άρχισε να του μιλάει για όλους τους άντρες που περνούσαν ή είχαν περάσει από τη ζωή της, χρησιμοποιώντας αυτόν τον χυδαίο τρόπο για να του δείξει την επιφυλακτικότητά της απέναντι σ’ αυτό που αργότερα θα ονόμαζε "μοιραίο". Το ακαταμάχητο μυστικό μιας μοναχικής γυναίκας. Του μιλούσε για το αδιαπραγμάτευτο της ανεξαρτησίας της, για την κακή της τύχη, για τις μοναχικές καταιγίδες του χειμώνα, για τις σχέσεις της και την προσωπική της υπερηφάνεια και άλλες λέξεις, λέξεις, λέξεις. Λέξεις που χτύπαγαν στην συγκαταβατικότητα ενός κουφού κεραυνοβολημένου και πέθαιναν λόγω υψηλής τάσης. Από εκείνη τη στιγμή έως και αργότερα στο σπίτι της, αυτός, προτιμούσε να μυρίζει αυτή την αποδιοργανωτική μυρωδιά που γέμιζε τον αέρα, παρά να προσέχει τις λέξεις. Οι λέξεις ήταν οι μαύρες κάργιες που τον τύλιγαν και να τον διαιρούσαν στα κουτάκια του μυαλού του, αυτό που ονομάζεται ορθολογισμός και συνεπώς φόβος.

Ερωτευμένος.
Μια από τις μεγάλες λέξεις που χρησιμοποιούνταν απερίσκεπτα εκείνο τον καιρό της πρώτης γνωριμίας. Η λέξη με την πιο επιπόλαια δημοσιότητα, το όνειρο που περιμένει, οι άνθρωποι που επιμένουν, μια αυτοαναφορική κατάσταση, η ενστικτώδικη τάση για παραφορά ή κατρακύλα.

"Τα έχω με ένα παιδί. Τον λένε Τάδε" του είπε μετά από μερικές μέρες.
Παύση.
Μεγάλη παύση.

"Έχουμε επέτειο σήμερα" συμπλήρωσε.
Και αρχίσε να μιλάει ξανά, μέχρι που της τελείωσε ο αέρας.

Κοιτάζονται πονηρά. Του χαμογελάει, βάζουν τα γέλια.
Η κατάληξη ενός ακατανόητου μονολόγου που δεν οδηγεί πουθενά εκτός ίσως προς μια ομολογία πάθους κατά την οποία τα φώτα χαμηλώνουν και τα σώματα κινούνται προς το στρώμα των μυστικών ήχων.

Ξάπλωσαν και άρχισαν να γράφουν μια από τις ομορφότερες ιστορίες που έχει γράψει ο ιδρώτας πάνω στα σεντόνια.

Καποια σπερματοζωαρια γινονται σκουληκια

Ξέρετε ότι ο πρώτος άνθρωπος που είδε σπερματοζωάρια στο μικροσκόπιο ήταν ο Leeuwenhoek;

Και ξέρετε σαν τι του φάνηκαν;

Σαν σκουλήκια.

Μετά από χρόνια ερευνών ο ίδιος επιστήμονας διαπίστωσε ότι το αρσενικό σπερματοζωάριο κολυμπά πιο γρήγορα. Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι αυτό το συμπέρασμα του Leeuwenhoek είναι ένα πολύ εύστοχο σχόλιο για τον χαρακτήρα κάθε άντρα. Ένα σπερματοζωάριο που θέλει να αποδείξει στο σύμπαν ότι κολυμπά πιο γρήγορα από όλα τα άλλα.

Κι αυτό, στο επίπεδο ενός συμβολισμού ή μιας απλούστευσης, είναι οπωσδήποτε θετικό. Υπεραμύνομαι του δικαιώματος που έχει κάθε άνθρωπος, πόσο μάλλον ένας άντρας ως πιο ανταγωνιστικό όν, να είναι καλύτερος από τους άλλους.

Τα πράγματα περιπλέκονται για κάποιους.
Για εκείνους που δεν επαληθεύεται μόνο η επιστημονική παρατήρηση του κυρίου Leeuwenhoek (κολύμπι), αλλά και η εντύπωσή του (σκουλήκι). Είναι κρίμα να θεωρείται κάποιος ενήλικος άνθρωπος και ουσιαστικά να μην έχει εξελιχθεί καθόλου από την εποχή που ήταν σπερματοζωάριο δηλαδή να γίνεται "σκουλήκι" προκειμένου να είναι αυτός που θα φτάσει εκεί που θέλουν όλοι.

Ινδιανος, Μεξικανος, Καταδικος

Όταν ήμουν μικρός, τις απόκριες, πάντα ντυνόμουν Ινδιάνος.
Ο φίλος μου ο Παναγιώτης ντυνόταν Μεξικάνος,
ο φίλος μου ο Νίκος ντυνόταν Kατάδικος.

Δεν ξέρω γιατί μου άρεσε να ντύνομαι Ινδιάνος... Αν και όλες οι ταινίες τους παρουσίαζαν ως τους κακούς της ιστορίας, ήμουν πάντα με το μέρος τους. Ήταν άγριοι, τα άλογά τους δεν είχαν σέλα, μιμούνταν φωνές πουλιών, ήταν ο φόβος και ο τρόμος των ''καμπόηδων''.

Επιπλέον, το μεγάλο μου μίσος στο σχολείο, ο μεγάλος αντίπαλος την ώρα του προαυλίου, ο Άγγελος, μια τάξη μεγαλύτερός μου και με τον οποίο πλακωνόμουν συνέχεια και συνήθως τις έτρωγα, τις απόκριες ντυνόταν καμπόης.

Μια χρονιά, απόκριες ήταν γιατί ήμασταν ντυμένοι με τις στολές, ο Άγγελος άρχισε πάλι τις απειλές και τους τσαμπουκάδες όπως έκανε σχεδόν κάθε μέρα. Εκείνη τη μέρα δεν την ξεχνάω. Ορμάω πάνω του και του ρίχνω τέτοιο βρομόξυλο που δεν με ενόχλησε ποτέ ξανά. Με ενόχλησε βέβαια το ξύλο που έφαγα από τον πατέρα μου γιατί ο δικός του πατέρας (μπάτσος), ήρθε σπίτι μας, έκανε παράπονα και ο δικός μου με τσάκισε.

Τα χρόνια πέρασαν, και τόσο με τον Άγγελο όσο και με όλα τα παιδιά από τότε χάθηκα. Όχι όμως και με τους φίλους μου. Οι Αποκριές είχαν γίνει κάτι σαν τυπικό για μας -εξακολουθούσαμε να ντυνόμαστε το ίδιο. Εγώ Ινδιάνος, ο Παναγιώτης Μεξικάνος, ο Νίκος Κατάδικος.

Σημειωτέον, εγώ κάνω ένα άγριο επάγγελμα, ο Παναγιώτης κάνει το ίδιο επάγγελμα αλλά όλως περιέργως είναι χαλαρός, ο Νίκος γυρίζει όλο τον κόσμο, είναι ορκισμένος εργένης, φαντάζομαι ότι έχει μανία με την ελευθερία. Του έχει βγει αντίδραση λέω γω.

Μία χρονιά κανονίζουμε να πάμε σε ένα πάρτι στο Βερολίνο όπου βρίσκεται εκείνη την εποχή ο Νίκος. Δεν είναι απόκριες, αλλά προϋπόθεση για να μπεις στο συγκεκριμένο club είναι να ντυθείς αποκριάτικα σε μια πιο kinky εκδοχή.

Εμείς τα γνωστά. Ινδιάνος, Μεξικάνος, Κατάδικος.
Δεν περιμένουμε στην πόρτα γιατί ο Νίκος ξέρει τους πάντες, μπαίνουμε μέσα, κόσμος, χαμός, super party!

Ξαφνικά μέσα στο πλήθος, βλέπω τον Άγγελο.
ΕΙΝΑΙ ΝΤΥΜΕΝΟΣ ΚΑΜΠΟΗΣ!

Παθαίνω. Το λέω στους άλλους, τρελαίνονται. Γέλια.
Ο Άγγελος δεν έχει καμία σχέση με τον τραμπούκο που θυμόμουν. Φοράει μαύρο δερμάτινο κολλητό(!) παντελόνι, δερμάτινο πουκάμισο(!), λευκό καπέλο, τα πιστόλια του, μπότες, είναι ψηλός, ομολογουμένως εντυπωσιακή παρουσία. Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει όμως, είναι η γυναίκα δίπλα του. Μιλάμε για μία Θ Ε Α! Βασικά χάρη σε αυτήν τον πρόσεξα. Πολύ ψηλή, μελαχρινή, λευκή επιδερμίδα, πράσινα μάτια, ιδανικές αναλογίες, μοντέλο μάλλον το party είναι ενός σχεδιαστή ή κάτι τέτοιο. Είναι ντυμένη cowgirl, επίσης. Φοράει κόκκινο δερμάτινο γιλέκο, το παντελόνι το έχει ξεχάσει σπίτι μάλλον, φοράει μόνο ένα δερμάτινο σορτσάκι, μπότες, όλα κόκκινα, κρατάει μαύρο μαστίγιο στο χέρι.

Αυτό που καταλαβαίνω είναι ότι αυτοί οι δύο είναι ζευγάρι, άλλωστε έχουν ντυθεί το ίδιο, και ομολογώ ότι έχω σκάσει από τη ζήλια μου γιατί ο Άγγελος είναι με μια γυναίκα που είναι άγγελος. Τον μπαγάσα... Η αλήθεια είναι ότι και ο Άγγελος πάντα ήταν ωραίο παιδί. Τον έστελνε ο πατέρας του καράτε από μικρό οπότε φαντάζεστε σωματική διάπλαση, ήταν ψηλός, ξανθός, γαλάζια μάτια, όλα αυτά με τα οποία ψαρώνουν οι γκόμενες.

Τέλος πάντων, δεν ήθελα να του μιλήσω, το "μίσος" από παλιά βλέπετε, η δικαιολογία μου στους φίλους μου ήταν πως δεν ήθελα να περάσω από όλο αυτόν τον κόσμο προκειμένου να φτάσω στην απέναντι μεριά του club, θα τον χαιρετούσα αργότερα.

Να μην μακρηγορώ, τις μεγάλες ώρες ο Άγγελος φαίνεται να είναι στο τσακίρ κέφι, οπότε πέφτει στα τέσσερα(!). Η φίλη του, του περνάει το μαστίγιο στο λαιμό και τον καβαλάει. Ο Άγγελος την πάει βόλτα. Παραξενεύομαι. Λίγη ώρα αργότερα ο κόσμος έχει φύγει, έχουν μείνει όσοι θα το τραβήξουν μέχρι το πρωί. Πλησιάζω να χαιρετήσω τον Άγγελο. Ο Παναγιώτης και ο Νίκος τον έχουν χαιρετήσει πιο νωρίς, ξέρει ότι είμαι στο πάρτι, και με το που με βλέπει, αγκαλιές και φιλιά.

Αφού μιλάμε λίγο και με συστήνει στην Γιουγκοσλάβα φίλη του -όχι φιλενάδα του, το διευκρινίζει-, λίγο από το αξάν, λίγο από τις κινήσεις του, καταλαβαίνω...

Ο Άγγελος είναι γκέι.

Ο ''Καμπόης'' είναι γκέι!

Τελικά την παράσταση έκλεψε το φλερτ ανάμεσα στη φίλη του Άγγελου και στον Νίκο. Άλλωστε, είναι γνωστή η έλξη που δημιουργείται ανάμεσα στις απανταχού Γιουγκοσλάβες cowgirl και τους περιπλανώμενους παγκόσμιους κατάδικους…

Φτωχος ο ερωτας των επετειων - μετα

Είναι αλήθεια πως η μητρόπολη κυρίως σε βοηθά να χάσεις τον εαυτό σου. Με αυτή την έννοια βοηθάει πολλούς ανθρώπους, μετατοπίζοντάς τους από την περιοχή του φίλου στην κατάσταση του απλού γνωστού σε χρόνο μηδέν. Σήμερα ένας μεγάλος έρωτας, αύριο ένας λόγος για να στρίψεις γρήγορα στην πρώτη γωνία. Έτσι ώστε να γίνεις ευκολότερο θύμα για τα σαγόνια αυτής της δίνης που λέμε μοναξιά και απομόνωση. Η αξία του χαρακτήρα έχει πέσει τόσο χαμηλά στο χρηματιστήριο της καθημερινής ζωής ενώ η αξία του χρόνου έχει ανέβει τόσο πολύ, που καταλήγεις να οριοθετείς την προσωπικότητα σου με τα κριτήρια που μπαίνουν από άλλους -τελικά από την ικανότητά σου ή όχι, να αφηγείσαι σύντομες και καλές ιστορίες. Γιατί, τι λιγότερο ή τι περισσότερο νομίζεις ότι ζητά η τελευταία μεγάλη σου αγάπη, όλοι αυτοί οι πραγματικοί σου φίλοι, γνωστοί ή άγνωστοι, πέρα από μια καλή ιστορία για να συντονιστούν σε αυτήν την αόριστη τελετουργία που γοήτευε τους πάντες από πάντα;

Αλήθεια τι συγκινεί περισσότερο από τη μεσολάβηση, την προσέγγιση μέσα από τα διαφορετικά πεδία μέσα από όλους αυτούς του ρόλους, πόσες ζωές ζεις τότε, πόσους πόνους δημιουργείς, πόσες φορές σφυρίζεις να τους διώξεις;

Το παράδοξο είναι ότι κάτι τέτοιο χρειάζεται τόση ενέργεια όσο και χρόνο, που καταλήγει να γίνεται ο λόγος της μοναξιάς σου. Της ουσιαστικής μοναξιάς. Στο επίπεδο μιας σχέσης: Της δίνεις όσα ζητάει, φεύγει γιατί άλλαξες -δεν είσαι αυτός που ερωτεύτηκε. Κάνεις αυτό που πρέπει, φροντίζεις τον εαυτό σου άρα παραμένεις ερωτεύσιμος, φεύγεις -σου ζητάει περισσότερα από όσα μπορείς να δώσεις.

Το χειρότερο; Δεν φεύγει κανείς.
Απλά αρχίζετε να θυμάστε την εποχή που όλα ήταν μαγικά, δηλαδή τις επετείους σας.
Και ως γνωστόν, κάθε επέτειος είναι γένους θηλυκού.

Ακόμα χειρότερο:

"Σήμερα έχουμε επέτειο και συ το ξέχασες πάλι" του είπε.
"Φτωχός ο έρωτας των επετείων" της απάντησε.